هم پوشانی بازخوردهای والد و آموزگار: پیامدهای آن بر اشتیاق تحصیلی و حل چالش های یادگیری

نهاد خانواده و مدرسه، دو رکن اساسی و بنیادین در شکل گیری ساختار شناختی، عاطفی و رفتاری دانش آموزان به شمار می روند. پژوهش حاضر با هدف بررسی «همگرایی تربیتی والد-معلم و بازتاب آن بر سازگاری تحصیلی و حل مشکلات یادگیری دانش آموزان» انجام گرفته است. فرآیند یادگیری دانش آموز، نه تنها در محیط مدرسه، بلکه در بستر خانه و مدرسه به صورت هم زمان جریان دارد. یکی از عوامل تعیین کننده در موفقیت تحصیلی، هم سو بودن بازخوردهایی است که دانش آموز از دو مرجع اصلی تربیت خود، یعنی «والدین» و «آموزگار»، دریافت می کند. این پژوهش به بررسی پیامدهای هم پوشانی این بازخوردها بر اشتیاق تحصیلی و رفع مشکلات یادگیری می پردازد. یافته ها نشان می دهد که ناهم سویی در شیوه های بازخورددهی، منجر به ایجاد تعارض شناختی و کاهش انگیزه در کودک می شود؛ در حالی که بازخوردهای منسجم، مکمل و هم جهت، باعث تثبیت راهبردهای یادگیری، افزایش تاب آوری در برابر چالش های درسی و در نهایت، تقویت اشتیاق تحصیلی می شود. این مقاله بر لزوم طراحی الگوهای ارتباطی نوین برای ایجاد «زبان مشترک تربیتی» میان خانه و مدرسه تاکید دارد.یافته های این پژوهش ضرورت بازتعریف روابط والد-آموزگار را از شکل مقطعی و گزارش محور سنتی، به یک «مشارکت راهبردی و تعاملی مستمر» تایید کرده و راهکارهای کاربردی جهت تحقق این همگرایی ارائه می دهد.