بررسی تاثیر آموزش فنون بلاغت و زیبایی شناسی متون کهن بر تقویت فن بیان و مهارت های ارتباطی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تحلیلی و نظری تاثیر آموزش فنون بلاغت و زیبایی شناسی متون کهن فارسی بر تقویت فن بیان و مهارت های ارتباطی دانش آموزان تدوین شده است. زبان و ادبیات فارسی با برخورداری از گنجینه ای غنی از متون نظم و نثر کهن، ظرفیت های بی بدیلی در تقویت توانایی های بیانی، زبانی و ارتباطی مخاطبان دارد. با این حال، در نظام آموزشی معاصر، آموزش ادبیات عمدتا به حفظ واژگان و قواعد دستوری محدود مانده و از کارکردهای کاربردی آن در پرورش سخنوری و تعاملات کلامی دانش آموزان غفلت شده است. این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و تکیه بر اسناد کتابخانه ای، به واکاوی مولفه های بلاغی نظیر معانی، بیان، بدیع و فنون ایجاز و اطناب و شیوه های بازتاب آن در کلام روزمره پرداخته است. یافته های نظری نشان می دهد که تسلط بر ساختارهای زیبایی شناختی متون کلاسیک، نه تنها موجب افزایش گنجینه واژگان و درک ظرایف کلامی می گردد، بلکه سبب تقویت هوش کلامی، اعتماد به نفس و انطباق سخن با مقتضای حال مخاطب می شود. از این رو، بازنگری در سرفصل های درسی و تلفیق آموزش بلاغت با تمرین های عملی فن بیان، امری بنیادین در نظام آموزش و پرورش تلقی می شود.