بررسی بهبود کیفیت آموزش، افزایش مشارکت دانش آموزان و تحقق یادگیری پایدار، معنادار و اثربخش در نظام آموزشی

تحقق یادگیری عمیق در نظام های آموزشی، نیازمند نگاهی جامع و چندبعدی به فرآیند آموزش و یادگیری است. امروزه دیگر نمی توان کیفیت یادگیری دانش آموزان را تنها با میزان انتقال اطلاعات یا موفقیت در آزمون های حافظه محور ارزیابی کرد، بلکه آنچه اهمیت دارد، توانایی دانش آموز در درک مفاهیم، تحلیل اطلاعات، حل مسائل جدید، تفکر انتقادی، خلاقیت، انتقال آموخته ها به موقعیت های واقعی و یادگیری مستمر است. دستیابی به چنین اهدافی مستلزم آن است که کلاس درس از محیطی مبتنی بر آموزش یک سویه و منفعل به فضایی پویا، مشارکتی، تعاملی و یادگیرنده محور تبدیل شود. در این میان، روش های تدریس فعال و خلاقیت معلم به عنوان دو رکن اساسی کیفیت آموزش، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری یادگیری عمیق ایفا می کنند؛ با این حال، نتایج این پژوهش نشان می دهد که اثرگذاری این عوامل صرفا به صورت مستقیم نبوده و بخش قابل توجهی از این تاثیر از طریق سازوکارهای روان شناختی دانش آموزان، به ویژه خودکارآمدی و انگیزش تحصیلی، تبیین می شود.روش های تدریس فعال با فراهم ساختن فرصت مشارکت، بحث، همکاری، کاوش، حل مسئله، پروژه های گروهی و تجربه عملی، موجب می شوند که دانش آموزان نقش فعالی در فرآیند یادگیری بر عهده گیرند. این مشارکت فعال، احساس شایستگی، مسئولیت پذیری و استقلال را در آنان تقویت می کند و زمینه را برای افزایش باور به توانایی های فردی فراهم می آورد. زمانی که دانش آموز احساس کند قادر است مسائل آموزشی را با موفقیت حل کند و در فرآیند یادگیری نقش موثری داشته باشد، سطح خودکارآمدی او افزایش می یابد. افزایش خودکارآمدی نیز به نوبه خود موجب تلاش بیشتر، پشتکار در مواجهه با چالش ها، استفاده از راهبردهای شناختی و فراشناختی پیشرفته تر و در نهایت دستیابی به یادگیری عمیق تر خواهد شد. بنابراین، خودکارآمدی را می توان یکی از مهم ترین حلقه های واسط میان کیفیت تدریس و کیفیت یادگیری دانست.