تاثیر کاهش تمرکز آموزش بر حفظ مطالب و افزایش فرصت های تجربه و کاوش بر کیفیت یادگیری دانش آموزان

یادگیری یکی از مهم ترین فرایندهای رشد شناختی و اجتماعی دانش آموزان است و کیفیت آن تنها به میزان مطالبی که معلم در کلاس ارائه می کند وابسته نیست، بلکه به نحوه مشارکت دانش آموز در فرایند یادگیری، فرصت تجربه کردن، پرسشگری، کاوش، حل مسئله و استفاده از آموخته ها نیز بستگی دارد. در بسیاری از محیط های آموزشی، بخش زیادی از زمان کلاس به آموزش مستقیم و انتقال اطلاعات اختصاص می یابد و در نتیجه فرصت محدودی برای فعالیت و تجربه دانش آموز باقی می ماند. اگرچه آموزش مستقیم در بسیاری از موقعیت ها ضروری است، تمرکز بیش از اندازه بر آن می تواند یادگیری را به دریافت و بازتولید اطلاعات محدود کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر کاهش تمرکز آموزش مستقیم و افزایش فرصت های تجربه و کاوش بر حفظ مطالب و کیفیت یادگیری دانش آموزان انجام شده است. روش پژوهش توصیفی و تحلیلی است و با استفاده از منابع علمی مرتبط، نقش آموزش مستقیم، یادگیری فعال، تجربه، کاوش، بازخورد و مشارکت شناختی در کیفیت یادگیری بررسی شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که کاهش آموزش مستقیم، در صورتی که به معنای حذف نقش معلم نباشد، می تواند فرصت بیشتری برای فعالیت ذهنی دانش آموز ایجاد کند. تجربه موجب ارتباط میان مفاهیم درسی و موقعیت های واقعی می شود و کاوش دانش آموز را درگیر فرایند پرسش، جست وجو، بررسی و نتیجه گیری می کند. این فرایندها می توانند به شکل گیری ارتباط های عمیق تر میان اطلاعات جدید و دانش قبلی کمک کنند و در نتیجه احتمال ماندگاری مطالب افزایش یابد. پژوهش های پیشین نیز نشان داده اند که یادگیری فعال در مقایسه با آموزش صرفا سخنرانی محور می تواند پیامدهای مطلوب تری داشته باشد (فریمن و همکاران، ۲۰۱۴). همچنین کاوش زمانی اثربخشی بیشتری دارد که با راهنمایی مناسب همراه باشد (لازوندر و هارمسن، ۲۰۱۶). بر اساس نتایج این پژوهش، مناسب ترین رویکرد، حذف آموزش مستقیم نیست، بلکه ایجاد تعادل میان توضیح معلم، تجربه، کاوش، تمرین، بازخورد و جمع بندی است. در چنین شرایطی، دانش آموز از دریافت کننده منفعل اطلاعات به یادگیرنده ای فعال تبدیل می شود و زمینه برای شکل گیری یادگیری عمیق، معنادار و ماندگار فراهم می شود.