بررسی اهمیت همکاری خانواده و مدرسه در پرورش و رشد همه جانبه و موفقیت پایدار دانش آموزان

رشد و موفقیت دانش آموزان پدیده ای چندبعدی است و نمی توان آن را صرفا بر اساس نمرات درسی، میزان هوش، استعداد یا کیفیت آموزش رسمی ارزیابی کرد. دانش آموز در فرایند تعلیم و تربیت، علاوه بر کسب دانش و مهارت های علمی، نیازمند رشد اخلاقی، عاطفی، اجتماعی و رفتاری است. از این منظر، وضعیت تحصیلی و وضعیت روحی دانش آموزان حاصل تعامل پیچیده مجموعه ای از عوامل فردی و محیطی است که در میان آن ها تربیت اخلاقی، خودکنترلی و رفتارهای مسئولانه از جایگاه مهمی برخوردار هستند. بررسی این مولفه ها نشان می دهد که هر یک از آن ها می توانند به شکل مستقیم یا غیرمستقیم بر نحوه یادگیری، میزان مشارکت در فعالیت های آموزشی، کیفیت روابط اجتماعی، مدیریت هیجانات، انگیزه تحصیلی و سازگاری روانی دانش آموزان تاثیرگذار باشند.تربیت اخلاقی را نمی توان از فرایند آموزش و پیشرفت تحصیلی جدا دانست. تربیت اخلاقی صرفا به آموزش مفاهیمی مانند درست و نادرست، خوب و بد یا رعایت برخی مقررات محدود نمی شود، بلکه فرایندی است که طی آن دانش آموز ارزش ها و هنجارهای مطلوب را درونی کرده و آن ها را در رفتار روزمره خود به کار می گیرد. دانش آموزی که صداقت، احترام، مسئولیت پذیری، عدالت، همکاری و رعایت حقوق دیگران را به عنوان ارزش های درونی پذیرفته است، احتمال بیشتری دارد که در محیط آموزشی نیز رفتارهای سازنده و هدفمند از خود نشان دهد. انجام منظم تکالیف، رعایت قوانین مدرسه، احترام به معلم و همکلاسی ها، مشارکت در فعالیت های گروهی و پذیرش مسئولیت اشتباهات، همگی می توانند نمودهایی از رشد اخلاقی باشند که در نهایت بر تجربه تحصیلی دانش آموز اثر می گذارند.