تاثیر آموزش تفکر انتقادی بر نگرش دانشجویان نسبت به گفتمان های دینی سیاسی

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر آموزش تفکر انتقادی بر نگرش دانشجویان نسبت به گفتمان های دینی سیاسی انجام شد. روش پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری، دانشجویان کارشناسی رشته های علوم اجتماعی و الهیات در دانشگاه های دولتی استان تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳ ۱۴۰۴ بود که از میان ۴۸۰ نفر، ۱۲۰ نفر به صورت خوشه ای تصادفی انتخاب شدند (۶۰ نفر در گروه آزمایش و ۶۰ نفر در گروه کنترل). ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته نگرش نسبت به گفتمان های دینی سیاسی (با پایایی آلفای کرونباخ ۰/۸۷) و پرسشنامه تفکر انتقادی فیساین (با پایایی ۰/۹۱) بود. متغیرها پیش از آموزش (پیش آزمون) و پس از ۱۲ جلسه آموزش تفکر انتقادی (پس آزمون) اندازه گیری شدند. داده ها با آزمون کولموگروف اسمیرنوف برای بررسی نرمالیت و آزمون تی تک نمونه ای برای مقایسه میانگین نمرات با مقدار مرجع (نیمه ی مقیاس ۵ درجه ای) تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که آموزش تفکر انتقادی تاثیر معناداری بر افزایش نگرش تحلیلی و انتقادی دانشجویان نسبت به گفتمان های دینی سیاسی دارد (p < ۰/۰۵) و میانگین نمرات گروه آزمایش پس از مداخله به طور معناداری از مقدار مرجع فراتر رفته است. همچنین، نگرش های تعصبی و رد بی دلیل در گروه آزمایش کاهش معناداری نشان داد.