بررسی رابطه خستگی از شفقت و تحمل ابهام با خستگی هیجانی در پرسنل کادر درمان

هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه خستگی از شفقت و تحمل ابهام با خستگی هیجانی در پرسنل کادر درمان بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود که به صورت مقطعی در تابستان ۱۴۰۳انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه افراد شاغل در عرصه مراقبت های بهداشتی – درمانی کلینیک های شهر اصفهان بود. بدین منطور ۴ کلینیک سطح شهر اصفهان به طور تصادفی انتخاب شد و از تمامی کارکنان آن (متشکل از پزشک، پرستار، بهیار، ماما و تکنسین های هوشبری، اتاق عمل ، رادیولوژی و آزمایشگاه) برای شرکت در مطالعه دعوت به عمل آمد و در نهایت، مطالعه حاضر با شرکت ۱۰۰ نفر از پرسنل شاغل در بخش های مذکور انجام شد. همچنین برای گردآوری اطلاعات پرسشنامه های خستگی از شفقت (فیگلی، ۲۰۰۰)، تحمل ابهام (مکلین، ۲۰۰۸) و خستگی هیجانی (چن و همکاران، ۲۰۱۹)، به کار برده شد. داده های پژوهش با استفاده از بسته آماری برای علوم اجتماعی نسخه ۲۶ در سطح توصیفی و استنباطی تحلیل شده است. نتایج پژوهش حاکی از وجود رابطه مستقیم و معنی دار بین خستگی از شفقت با خستگی هیجانی و رابطه معکوس و معنی دار بین تحمل ابهام و خستگی هیجانی پرسنل کادر درمان می باشد و با توجه به یافته های پژوهش خستگی از شفقت مستقیما خستگی هیجانی را در کادر درمان افزایش می دهد، در حالی که تحمل پایین ابهام این فرآیند را تشدید کرده و نیازمند راهکارهای حمایتی و آموزشی برای بهبود تاب آوری هیجانی آنان است.

کلیدواژه ها:

خستگی از شفقت ، تحمل ابهام ، خستگی هیجانی ، پرسنل کادر درمان