اثربخشی درمان کارآمدی هیجانی بر حساسیت اضطرابی و اجتناب هیجانی در زنان مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان کارآمدی هیجانی بر حساسیت اضطرابی و اجتناب هیجانی در زنان مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس (ام اس) انجام شد. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی زنان مبتلا به ام اس در شهر اصفهان در سال ۱۴۰۳ بود. نمونه این مطالعه شامل۳۰ بیمار واجد شرایط از مرکز درمانی، آموزشی و پژوهشی ام اس اصفهان بود که در دو گروه ۱۵ نفری (آزمایش و کنترل) جای دهی شدند. روش نمونه گیری پژوهش به صورت در دسترس بود و شرکت کنندگان به طور تصادفی در گروه های آزمایش و کنترل قرار گرفتند. داده ها با استفاده از شاخص حساسیت اضطرابی (فلوید و همکاران، ۲۰۰۵) و پرسشنامه اجتناب هیجانی (کندی،۲۰۱۵) جمع آوری شدند و با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و نرم افزار SPSS۲۹ تجزیه و تحلیل گردیدند. نتایج نشان داد که درمان کارآمدی هیجانی در کاهش حساسیت اضطرابی و زیر مولفه های آن شامل (ترس از نگرانی های بدنی و ترس از نداشتن کنترل شناختی) و همچنین اجتناب هیجانی در مرحله پس آزمون موثر بوده است (P<۰/۰۵) با این حال اثرات مداخله در مرحله پیگیری پایدار نماند (P>۰/۰۵).

کلیدواژه ها:

حساسیت اضطرابی ، اجتناب هیجانی ، درمان کارآمدی هیجانی ، مالتیپل اسکلروزیس