نقش میانجی گری رشد پس از سانحه در رابطه با شفقت به خود و احساس گناه بر اضطراب هستی در سوگواران مرگ غیر منتظره

هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی گری رشد پس از سانحه در رابطه شفقت به خود واحساس گناه بر اضطراب هستی در بازماندگان مرگ غیر منتظره بود. این پژوهش، از نوع توصیفی- همبستگی و بر مبنای تحلیل مسیر بود. جامعه آماری شامل زنان و مردانی که تجربه داغ ازمرگ غیر منتظره افراد نزدیکشان را داشتند، وبه کلینیک های مشاوره شهر اصفهان مراجعه کردند، بودند که تعداد۱۹۸ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل: مقیاس اضطراب هستی گود وگود (۱۹۷۴)، رشد پس از سانحه توسط تدسچی و کالهون (۱۹۹۶)، احساس گناه آیزنک (۲۰۰۷) و پرسشنامه ی شفقت به خود ریس و همکاران (۲۰۱۱) بود. داده ها با روش های ضرایب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر تحلیل شدند. یافته ها نشان یافته ها نشان می دهد که ضرایب اثر غیرمستقیم بین احساس گناه و اضطراب هستی (۰۶۲/۰=β و۰۱/۰P< ) مثبت و در سطح ۰۱/۰ معنادار می باشد. همچنین ضریب مسیر غیرمستقیم بین شفقت به خود و اضطراب هستی (۱۱/۰-=β و۰۱/۰P< ) منفی و در سطح ۰۱/۰ معنادار بود. نتایج نشان داد براین اساس می توان نتیجه گرفت که رشد پس از سانحه دررابطه بین احساس گناه به اضطراب هستی را به صورت مثبت و معنادار میانجیگری می کند. همچنین رشد پس از سانحه دررابطه بین شفقت به خود به اضطراب هستی را به صورت منفی و معنادار میانجیگری می کند.

کلیدواژه ها:

رشد پس از سانحه ، شفقت به خود ، احساس گناه ، اضطراب هستی ، بازماندگان مرگ غیر منتظره