نقش باورهای هیجانی در پیش بینی ایده پردازی خودکشی در بزرگسالان با سابقه ناملایمات کودکی

ناملایمات دوران کودکی به عنوان یکی از قوی ترین پیش بینی کننده های آسیب های روان شناختی در بزرگسالی شناخته می شود؛ با این حال، همه افراد با سابقه تروما دچار افکار خودکشی نمی شوند. عامل تعیین کننده در این میان، نحوه پردازش و باورهای فرد نسبت به هیجانات خود است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش باورهای هیجانی در پیش بینی ایده پردازی خودکشی در بزرگسالان با سابقه ناملایمات کودکی انجام شد. این پژوهش توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری را کلیه بزرگسالان شهر سمنان که سابقه ناملایمات در دوران کودکی دارند، تشکیل دادند که ۳۲۰ نفر به شیوه نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. در این پژوهش از پرسشنامه های آسیب های دوران کودکی برمنر و همکاران (۲۰۰۷)، ایده پردازی خودکشی بک و همکاران (۱۹۸۸) و باورها درباره هیجانات مانسر و همکاران (۲۰۱۲) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون رگرسیون گام به گام استفاده شد. نتایج نشان داد که باورهای هیجانی با ایده پردازی خودکشی در بزرگسالان با سابقه ناملایمات کودکی همبستگی مثبت و معنادار داشتند. نتایج رگرسیون نیز حاکی از این بود که باورهای هیجانی ۵۳ درصد از واریانس ایده پردازی خودکشی را تبیین کردند. طبق نتایج به دست آمده، باورهای هیجانی، نقش مهمی را در ایده پردازی خودکشی در بزرگسالان با سابقه ناملایمات کودکی داشتند. بر اساس این یافته ها، پیشنهاد می شود که در مداخلات درمانی و پیشگیرانه، توجه ویژه ای به نقش باورهای هیجانی صورت گیرد تا از بروز رفتارهای خودآسیب رسان پیشگیری شود.

کلیدواژه ها:

ایده پردازی خودکشی ، باورهای هیجانی ، ناملایمات کودکی