اثربخشی طرحواره درمانی بر حساسیت به طرد در دانشجویان دختر با علائم اضطراب فراگیر

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر حساسیت به طرد در دانشجویان دختر با علائم اضطراب فراگیر انجام گرفت. روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه دانشجویان دختر مراجعه کننده به مرکز مشاوره دانشگاه آزاد سمنان در سال تحصیلی۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که توسط روانپزشک به عنوان فرد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر تشخیص داده شده بودند. پس از مصاحبه بالینی و با در نظر گرفتن ملاک های ورود و خروج، ۳۲ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۶ نفر) و کنترل (۱۶ نفر) قرار گرفتند. سپس هر دو گروه به وسیله پرسشنامه حساسیت به طرد داونی و فلدمن (۱۹۹۶) مورد ارزیابی قرار گرفتند. افراد گروه آزمایش ۱۲ جلسه طرحواره درمانی را در طول دو ماه و به صورت یک جلسه ۴۵ دقیقه ای در هر هفته دریافت کردند. در پایان دوره درمان مجددا هر دو گروه پرسشنامه حساسیت به طرد را تکمیل کردند. داده ها با روش تحلیل کوواریانس تک متغیری تجزیه و تحلیل شدند. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد تفاوت معنی داری میان گروه آزمایش و گواه از لحاظ حساسیت به طرد وجود دارد (۰۱/۰ P<) و پس از ارائه درمان میزان حساسیت به طرد گروه آزمایش نسبت به پیش آزمون و گروه گواه به طور معنی داری کاهش یافت و در اضطراب دانشجویان دختر تغییرات معناداری ایجاد شد. نتایج این بررسی نیز بخشی از توانمندی های این روش در زمینه درمان حساسیت به طرد در دانشجویان دختر را نشان داده و می تواند کاربرد آن را به عنوان درمان موثر در حساسیت به طرد نشان دهد.

کلیدواژه ها:

اضطراب فراگیر ، طرحواره درمانی ، حساسیت به طرد ، دانشجویان