اثر بخشی واقعیت درمانی بر خود متمایز سازی و خودکارآمدی جنسی در زنان مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس

مالتیپل اسکلروزیس یک بیماری خود ایمنی سیستم عصبی مرکزی است که منجر به ناتوانی جسمی و کاهش کیفیت زندگی می شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی واقعیت درمانی بر خودمتمایز سازی و خودکارآمدی جنسی در زنان دارای مالتیپل اسکلروزیس انجام گرفت. روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را تمامی زنان مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس شهر اصفهان در سال ۱۴۰۳ تشکیل داده اند. نمونه پژوهش حاضر ۳۰ نفر از بیماران واجد شرایط انجمن ام اس اصفهان بودند که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جایگزین شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه خود متمایز سازی (SDI-SF) دریک و موراک (۲۰۱۵) و پرسشنامه خودکارآمدی جنسی وزیری و لطفی (۱۳۹۲) به دست آمدند. برای تجزیه و تحلیل آنها از روش تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر از نرم افزار ۲۹SPSS استفاده شد. نتایج نشان داد که واقعیت درمانی بر خودمتمایز سازی و تمام زیر مولفه های آن در مرحله پس آزمون اثربخش بوده است (۰۵/۰>P)، اما در مرحله پیگیری اثرات مداخله باقی نمانده است (۰۵/۰خودکارآمدی جنسی در مرحله پس آزمون تاثیر معناداری داشته و اثرات مداخله در مرحله پیگیری همچنان باقی مانده است (۰۵/۰>P). نتایج این پژوهش نشان داد که واقعیت درمانی رویکرد قابل اتکاء و پایداری در بهبود شرایط روانشناختی بیماران مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس، از جمله خود متمایز سازی و خود کارآمدی جنسی است.

کلیدواژه ها:

واقعیت درمانی ، خودمتمایز سازی ، خودکارآمدی جنسی ، مالتیپل اسکلروزیس.