بررسی ویژگی های روانسنجی نسخه فارسی پرسشنامه سازگاری دانشجویان با دانشگاه

هدف پژوهش حاضر، بررسی ویژگی های روان سنجی نسخه فارسی پرسشنامه سازگاری دانشجویان با دانشگاه بود. این پژوهش از نوع توصیفی پیمایشی و در قالب هنجاریابی ابزار انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه آزاد اصفهان (خوراسگان) در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود که از میان آن ها، ۵۰۰ نفر به صورت در دسترس انتخاب شدند و پس از حذف پرسشنامه های ناقص، داده های ۴۸۰ نفر تحلیل شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سازگاری با دانشگاه، پرسشنامه سازگاری تحصیلی و پرسشنامه احساس تعلق به دانشگاه بود. برای تحلیل داده ها از تحلیل عاملی اکتشافی و تاییدی، ضریب آلفای کرونباخ، و آزمون های تغییرناپذیری چندگروهی استفاده شد. نتایج تحلیل عاملی اکتشافی نشان داد که نسخه فارسی پرسشنامه دارای چهار عامل اصلی (روابط بین فردی، فعالیت تحصیلی و آمادگی برای اشتغال، مسئولیت پذیری و مشارکت اجتماعی) است که در مجموع ۵۷/۵۵ درصد واریانس را تبیین می کنند. شاخص های برازش تحلیل عاملی تاییدی نیز از برازش مطلوب مدل حمایت کردند. روایی همگرای ابزار با پرسشنامه های سازگاری تحصیلی و تعلق به دانشگاه تایید شد. پایایی ابزار با استفاده از آلفای کرونباخ برای کل مقیاس ۰.۸۵ و برای ابعاد آن بین ۰.۷۰ تا ۰.۸۹ به دست آمد. نتایج آزمون تغییرناپذیری چندگروهی نشان داد که این ابزار از لحاظ ساختاری در بین دانشجویان زن و مرد پایا است. به طور کلی، نسخه فارسی پرسشنامه سازگاری با دانشگاه از ویژگی های روان سنجی مطلوبی برخوردار است و می تواند به عنوان ابزاری معتبر در ارزیابی سازگاری دانشجویان ایرانی با محیط دانشگاه مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سازگاری ، دانشجویان ، دانشگاه