اثربخشی درمان شناختی-رفتاری مبتنی بر شفقت به خود بر کاهش آسیبپذیری روانی در دانش آموزان دختر مبتلا به اضطراب امتحان

اضطراب امتحان از مشکلات شایع دوران دانش آموزی است که می تواند به آسیب پذیری روانی منجر شود. این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی درمان شناختی-رفتاری مبتنی بر شفقت به خود بر کاهش آسیب پذیری روانی در دانش آموزان دختر مبتلا به اضطراب امتحان انجام شد. این مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر ۱۵ تا ۱۷ ساله مبتلا به اضطراب امتحان شهر شهرکرد در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. از میان آنان ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) گمارش شدند. گروه آزمایش، ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای مداخله ترکیبی شناختی-رفتاری و شفقت به خود را دریافت کرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های اضطراب امتحان و نشانه های اختلالات روانی بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره تحلیل شد. پس از کنترل نمرات پیش آزمون، بین گروه های آزمایش و کنترل از لحاظ نمره کل آسیب پذیری روانی و خرده مقیاس های شکایات جسمانی، وسواس-اجباری، افسردگی، اضطراب، ترس مرضی و افکار پارانوئیدی تفاوت معناداری وجود داشت. به این صورت که مداخله باعث کاهش معنادار این نشانه ها در گروه آزمایش شد. بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که درمان ترکیبی شناختی-رفتاری و شفقت به خود، مداخله ای موثر برای کاهش آسیب پذیری روانی در دانش آموزان مبتلا به اضطراب امتحان است.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی-رفتاری ، شفقت به خود ، آسیب پذیری روانی ، اضطراب امتحان ، دانش آموزان