مدل یابی رابطه بین احساس تنهایی و اعتیاد به بازی های آنلاین در نوجوانان: نقش میانجی راهبرد های تنظیم هیجان

مقدمه: هدف پژوهش حاضر، مدل یابی رابطه بین احساس تنهایی و اعتیاد به بازی های آنلاین در نوجوانان با نقش میانجی راهبرد های تنظیم هیجان بود. روش: پژوهش حاضر از نوع توصیفی–همبستگی و بر اساس مدل یابی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره دوم متوسطه ۱۵ تا ۱۸ ساله شهر قم در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود که از میان آنان، ۳۰۰ نفر به صورت در دسترس انتخاب شدند. ابزار های مورد استفاده شامل پرسشنامه احساس تنهایی راسل (۱۹۹۶)، پرسشنامه اعتیاد به بازی های آنلاین وانگ و چانگ (۲۰۰۲)، و پرسشنامه تنظیم هیجان گروس و جان (۲۰۰۳) بود. داده ها با روش مدل یابی معادلات ساختاری در نرم افزار SmartPLS تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد احساس تنهایی پیش بینی کننده مثبت و معنادار اعتیاد به بازی های آنلاین است. همچنین، راهبرد های تنظیم هیجان تاثیر غیرمستقیم و معناداری بر اعتیاد به بازی های آنلاین از طریق احساس تنهایی دارند. یافته ها بیانگر آن است که ضعف در تنظیم هیجان، زمینه افزایش احساس تنهایی و گرایش به بازی های آنلاین را فراهم می کند. نتیجه گیری: بر اساس نتایج، آموزش راهبرد های سازگارانه تنظیم هیجان و ارتقای مهارت های ارتباطی می تواند نقش موثری در کاهش احساس تنهایی و پیشگیری از اعتیاد به بازی های آنلاین در نوجوانان داشته باشد.

کلیدواژه ها:

احساس تنهایی ، اعتیاد به بازی های آنلاین ، راهبرد های تنظیم هیجان ، نوجوانان