از جهش ایمانی تا سیر استکمالی: نقد سه سپهر معنای زندگی کیرکگارد بر اساس حرکت جوهری ملاصدرا

مسئله معنای زندگی از مسائل اساسی در اندیشه دینی و فلسفی است و ارتباط و پیوند عمیقی با هدف و سعادت غایی انسان دارد و همین امر سبب شده تا همواره دغدغه ای فکری برای اندیشوران در طول تاریخ اندیشه باشد. در این بین، سورن کیرکگارد، پرسش از معنای زندگی را نه در قالب یک نظام فلسفی انتزاعی، بلکه چونان دعوتی پرشور به زیستن اصیل مطرح می کند. در اندیشه او، انسان موجودی است که همواره در آستانه یک انتخاب ایستاده و معنای زندگی اش در گرو جهشی وجودی از یک سپهر هستی شناختی به سپهری دیگر است. کیرکگارد این مسیر را در سه سپهر یا مرحله ترسیم می کند: سپهر زیبایی شناختی، سپهر اخلاقی و سپهر دینی. هر مرحله شیوه ای متمایز از بودن در جهان را نمایندگی می کند و گذار از آن ها نه یک فرایند خودکار تاریخی، که انتخابی درونی، پرمخاطره، و آمیخته به اضطراب است. مقاله حاضر می کوشد با روش توصیفی-تحلیلی به تبیین معنای زندگی در این سه سپهر و نقد آن از منظر ملاصدرا بپردازد. از منظر ملاصدرا، معنای زندگی نه در گسست ایمانی محض است و نه در استمرار اخلاقی صرف، بلکه در اتصال این دو است: ایمان به مثابه اوج سیر وجودی، و سیر وجودی به مثابه زمینه و پیش شرط ایمان.

کلیدواژه ها:

کیرکگارد ، معنای زندگی ، سه سپهر زندگی ، ملاصدرا ، حرکت جوهری ، ایمان