پیش بینی اشتیاق به یادگیری و اضطراب تحصیلی بر اساس روش های نوین تدریس و حمایت تحصیلی والدین

اشتیاق به یادگیری و اضطراب تحصیلی از مهم ترین متغیرهای روان شناختی موثر بر کیفیت فرایند یاددهی یادگیری، مشارکت فعال دانش آموزان و پیشرفت تحصیلی آنان محسوب می شوند. در محیط های آموزشی معاصر، توجه به تفاوت های فردی، تحولات فناوری، تنوع شیوه های تدریس و نقش خانواده در حمایت از یادگیری، ضرورت بررسی عوامل پیش بینی کننده این دو متغیر را افزایش داده است. هدف مقاله حاضر، تبیین نقش روش های نوین تدریس و حمایت تحصیلی والدین در پیش بینی اشتیاق به یادگیری و اضطراب تحصیلی دانش آموزان است. پژوهش با رویکرد مروری تحلیلی و با استفاده از مطالعه منابع علمی فارسی مرتبط با روان شناسی تربیتی، انگیزش، راهبردهای تدریس، مشارکت تحصیلی و حمایت خانواده انجام شده است. در این چارچوب، روش هایی مانند یادگیری مشارکتی، تدریس مسئله محور، کلاس معکوس، آموزش بازی محور، یادگیری پروژه محور و استفاده هدفمند از فناوری های آموزشی بررسی شده اند. همچنین حمایت عاطفی، حمایت آموزشی، نظارت سازنده و انتظارات واقع بینانه والدین به عنوان ابعاد مهم محیط خانوادگی مورد توجه قرار گرفته اند. جمع بندی نظری نشان می دهد که روش های تدریس فعال، در صورت تناسب با نیازهای دانش آموزان و برخورداری از بازخورد سازنده، می توانند با افزایش احساس شایستگی، خودمختاری و مشارکت، زمینه تقویت اشتیاق یادگیری را فراهم کنند. از سوی دیگر، حمایت عاطفی والدین و کاهش فشارهای مبتنی بر مقایسه و عملکردگرایی افراطی، ممکن است با کاهش نگرانی از شکست و تقویت خودکارآمدی، با اضطراب تحصیلی کمتر همراه باشد. بر این اساس، تعامل سازنده میان مدرسه و خانواده و به کارگیری هم زمان راهبردهای آموزشی و حمایتی، رویکردی مناسب برای ارتقای بهزیستی تحصیلی دانش آموزان به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

اشتیاق به یادگیری ، اضطراب تحصیلی ، روش های نوین تدریس ، حمایت تحصیلی والدین ، انگیزش تحصیلی ، یادگیری فعال