آینده آموزش با هوش مصنوعی :رشد شناختی ،خلاقیت و پرورش شخصیت

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 63

فایل این مقاله در 15 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

AAIESSSP01_1029

تاریخ نمایه سازی: 1 آبان 1405

چکیده مقاله:

این مقاله با هدف تحلیل آینده آموزش در عصر هوش مصنوعی و بررسی پیامدهای آن برای رشد شناختی، خلاقیت و پرورش منش فراگیران تدوین شده است. پژوهش حاضر از نوع مروری تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسنادی است و با بررسی و تلفیق منابع فارسی و لاتین، ظرفیت ها و چالش های به کارگیری هوش مصنوعی در فرایند یاددهی یادگیری را واکاوی می کند. در این چارچوب، رشد شناختی شامل فهم مفاهیم، استدلال، تفکر انتقادی و حل مسئله؛ خلاقیت شامل تولید، بسط و ارزیابی ایده ها؛ و پرورش منش شامل مسئولیت پذیری، همدلی و همکاری در نظر گرفته شده است. (محمدی احمدآبادی و همکاران، ۱۴۰۳؛ سازمان همکاری و توسعه اقتصادی، ۲۰۲۳ یافته های مرور نشان می دهد هوش مصنوعی، در صورت طراحی و استفاده هدفمند، می تواند همچون «داربست یادگیری» عمل کند: نیازها و سطح پیشرفت یادگیرنده را مبنای ارائه محتوا قرار دهد، تمرین های متناسب پیشنهاد کند و بازخورد سریع و شخصی سازی شده فراهم آورد. چنین حمایتی می تواند به فهم تدریجی مفاهیم، تمرین استدلال و مواجهه با مسئله های متنوع کمک کند. همچنین ابزارهای هوشمند ممکن است با پیشنهاد دیدگاه ها و مسیرهای متفاوت، زمینه ای برای گسترش ایده پردازی و بازنگری در راه حل ها فراهم سازند؛ بااین حال، کیفیت این پیامدها به نحوه طراحی فعالیت آموزشی و میزان مشارکت فکری خود فراگیر وابسته است. (محدث و اکبرزاده صغایی، ۱۴۰۳؛ رفعت جو و همکاران، ۱۴۰۴؛ یونسکو، ۲۰۲۳ در مقابل، واگذاری مداوم فرایندهایی مانند پاسخ یابی، تحلیل و تولید ایده به سامانه های هوش مصنوعی می تواند وابستگی ایجاد کند و فرصت تمرین مستقل، ارزیابی شواهد و شکل گیری قضاوت انتقادی را کاهش دهد. از سوی دیگر، رشد منش و مهارت های اجتماعی صرفا با دریافت اطلاعات یا بازخورد ماشینی حاصل نمی شود؛ این ابعاد به تعامل انسانی، تجربه های جمعی، گفت وگو، الگوگیری و مشارکت در موقعیت های واقعی اجتماعی نیاز دارند. بنابراین، هوش مصنوعی به تنهایی جایگزین نقش معلم، همسالان و تجربه زیسته در تربیت اخلاقی و اجتماعی نیست. (چنگایی، ۱۴۰۳؛ جهان بخشی و همکاران، ۱۴۰۳؛ یونسکو، ۲۰۲۳ برآیند مقاله بر ضرورت رویکردی انسان محور و متوازن دلالت دارد: هوش مصنوعی باید دستیار یادگیری باشد، نه جانشین اندیشیدن و تعامل انسانی. بر این اساس، پیشنهاد می شود فعالیت های آموزشی به گونه ای طراحی شوند که استفاده از هوش مصنوعی با پرسشگری، حل مسئله و ارزیابی انتقادی همراه باشد؛ سنجش یادگیری بر فرایند، استدلال و بازنگری فراگیر تمرکز کند؛ و معلمان برای انتخاب ابزارها، طراحی فعالیت های مناسب و هدایت استفاده مسئولانه از هوش مصنوعی آموزش حرفه ای ببینند. (محدث و اکبرزاده صغایی، ۱۴۰۳؛ سازمان همکاری و توسعه اقتصادی، ۲۰۲۳؛ یونسکو، ۲۰۲۳

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، رشد شناختی ، تفکر انتقادی ، حل مسئله ، خلاقیت ، پرورش منش ، یادگیری شخصی سازی شده ، تعامل انسانی

نویسندگان

الهام السادات کاظمی بفرویی

کارشناسی ارشد روانشناسی

ملیحه الهی نژاد

کارشناسی ارشد ریاضی

حسین شاهپوری

کارشناسی علوم تربیتی

میترا اکبری ویند

کارشناسی الهیات