بررسی تاثیر آموزش موثر و نقش خلاقیت در رشد علمی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی همه جانبه پیوند میان مولفه های آموزش موثر و نقش محوری تفکر خلاق در رشد و پیشرفت علمی دانش آموزان تدوین شده است. روند تحولات شتابان علمی و فناورانه در جهان معاصر، نظام های آموزشی را با ضرورت بازنگری بنیادین در الگوهای تدریس، ساختارهای ارزیابی و راهبردهای پرورشی روبه رو ساخته است؛ به گونه ای که انباشت صرف داده های نظری دیگر پاسخگوی نیازهای پیچیده محیط های علمی و حرفه ای جدید نیست. این پژوهش بر اساس شیوه تحلیلی و مروری سامان یافته و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای، پایگاه های استنادی معتبر و واکاوی دستاوردهای تجربی و نظری صاحب نظران حوزه علوم تربیتی و روان شناسی شناختی، به تبیین دقیق سازوکارهایی پرداخته است که از طریق آن ها تدریس کارآمد بستر را برای جوشش خلاقیت یادگیرندگان مهیا می سازد. در امتداد این روند، تعامل میان راهبردهای پداگوژیک معلم محور و یادگیرنده محور، سازمان دهی محیط های کلاسی انگیزه بخش و انگیزش درونی دانش آموزان بررسی گردیده و نحوه تبدیل تفکر واگرا به دستاوردهای ملموس در حوزه های گوناگون علوم پایه، علوم انسانی و حل مسئله واکاوی شده است. یافته های به دست آمده از تحلیل متون حاکی از آن است که آموزش زمانی به معنای واقعی کلمه موثر تلقی می شود که فراتر از انتقال خشک مفاهیم، ساختار شناختی دانش آموز را به چالش بکشد، فضای ریسک پذیری علمی را امن سازد و کنجکاوی طبیعی او را بارور کند؛ در چنین بستری، تفکر خلاق به عنوان کاتالیزور اصلی، یادگیری عمیق، پایدار و تولید ایده های علمی اصیل را تضمین می نماید و مسیر تعالی شایستگی های تحصیلی را هموار می سازد.

کلیدواژه ها:

آموزش موثر ، تفکر خلاق ، پیشرفت تحصیلی