نگرش معلمان به ادغام هوش مصنوعی در فرآیند آموزش: نقش خودکارآمدی، اضطراب فناورانه و حمایت سازمانی

ظهور نسل جدید هوش مصنوعی مولد، نظام های آموزشی را با تغییرات پارادایمی بی سابقه ای مواجه ساخته است. معلمان به عنوان کلیدی ترین عامل اجرایی در فرآیند تحول آموزشی، نقشی تعیین کننده در موفقیت یا شکست ادغام فناوری های هوش مصنوعی ایفا می کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه میان خودکارآمدی معلمان در استفاده از هوش مصنوعی، اضطراب فناورانه و حمایت سازمانی با نگرش آنان نسبت به ادغام هوش مصنوعی در فرآیند آموزش طراحی شده است. این مطالعه از رویکرد کمی و طرح توصیفی-همبستگی بهره برده و داده ها از طریق پرسشنامه آنلاین از ۳۵۲ معلم شاغل در مدارس دوره ابتدایی و متوسطه گردآوری شده است. تحلیل داده ها با استفاده از همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه سلسله مراتبی انجام گرفت. یافته ها نشان داد که میان خودکارآمدی هوش مصنوعی و نگرش معلمان نسبت به ادغام هوش مصنوعی، همبستگی مثبت و قوی وجود دارد (r = ۰.۷۵, p < ۰.۰۰۱) و خودکارآمدی هوش مصنوعی قوی ترین پیش بینی کننده نگرش معلمان است (β = ۰.۴۸, p < ۰.۰۰۱). اضطراب هوش مصنوعی به طور غیرمستقیم و از طریق کاهش خودکارآمدی بر نگرش معلمان اثر منفی می گذارد. حمایت سازمانی نیز از طریق تقویت خودکارآمدی و کاهش اضطراب، نقش میانجی گرانه ای در شکل گیری نگرش مثبت ایفا می کند. الگوی رگرسیونی تدوین شده ۶۲ درصد از واریانس نگرش معلمان را تبیین کرد. نتایج این پژوهش بر ضرورت طراحی برنامه های توسعه حرفه ای متمرکز بر توانمندسازی روان شناختی معلمان و ایجاد محیط سازمانی حمایتی به عنوان پیش شرط های موفقیت ادغام هوش مصنوعی در آموزش تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

نگرش معلمان ، هوش مصنوعی در آموزش ، خودکارآمدی هوش مصنوعی ، اضطراب فناورانه ، حمایت سازمانی ، مدل پذیرش فناوری