والدین هلیکوپتری و تاثیر آن ها بر استقلال و بهزیستی فرزندان

والدگری هلیکوپتری به الگویی از فرزندپروری گفته می شود که در آن والدین با نظارت و مداخله گسترده در امور فرزند، می کوشند دشواری ها و ناکامی های او را کاهش دهند یا از بروز آن ها پیشگیری کنند. هرچند این رفتارها ممکن است با نیت مراقبت و حمایت انجام شوند، در صورت نامتناسب بودن با سن و توانایی فرزند می توانند فرصت تجربه استقلال، تصمیم گیری و حل مسئله را محدود سازند. هدف مقاله حاضر، تبیین مفهوم والدگری هلیکوپتری و مرور پژوهش های انجام شده درباره ارتباط آن با خودمختاری، هویت یابی، اضطراب و سازگاری تحصیلی فرزندان است. اهمیت این موضوع در آن است که مرز میان حمایت والدینی و مداخله بیش از اندازه همیشه روشن نیست و بررسی آن می تواند به فهم بهتر نقش والدین در فرایند رشد و استقلال فرزندان کمک کند. این مقاله به روش مروری تحلیلی تدوین شده و یافته های پژوهش های فارسی و غیرفارسی مرتبط را با تمرکز بر مطالعات داخلی بررسی می کند؛ در این پژوهش داده میدانی تازه ای گردآوری نشده است. مطالعات داخلی بررسی شده، والدگری هلیکوپتری را در ارتباط با خودمختاری و هویت یابی نوجوانان، اضطراب و سازگاری تحصیلی دانشجویان و نیز برخی شاخص های روان شناختی و اجتماعی مطالعه کرده اند. جمع بندی این شواهد نشان می دهد که در بخشی از پژوهش ها، والدگری هلیکوپتری با خودمختاری کمتر یا اضطراب بیشتر همراه بوده و اضطراب در برخی روابط گزارش شده، نقشی واسطه ای داشته است؛ بااین حال، یافته ها در همه مطالعات یکسان نیستند و طرح های همبستگی به تنهایی رابطه علت ومعلولی را اثبات نمی کنند. بر این اساس، نتیجه مقاله بر ضرورت ایجاد تعادل میان حمایت والدین و واگذاری مسئولیت متناسب با سن فرزند تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

والدگری هلیکوپتری ، فزون والدگری ، خودمختاری ، نوجوانان ، هویت یابی ، اضطراب ، سازگاری تحصیلی