تحلیل معماری اعتماد دیجیتال در روابط عمومی شهری: طراحی مدل روابط عمومی الگوریتمی مبتنی بر هوش مصنوعی برای مدیریت بحران های شهری در همدان

مدیریت بحران های شهری در کلان شهرهای ایران با یک تناقض ساختاری مواجه است: سرعت انتشار بحران در شبکه های اجتماعی و رسانه های دیجیتال بسیار فراتر از سرعت پاسخگویی روابط عمومی سنتی است. هوش مصنوعی می تواند این شکاف را پر کند، اما ورود الگوریتم به فرایند تولید و توزیع پیام بحران، مسئله ای بنیادین را پیش می آورد: شهروند چگونه به تصمیمی اعتماد می کند که یک الگوریتم درباره اولویت بندی و محتوای پیام بحرانی گرفته است. این پژوهش با هدف طراحی مدل روابط عمومی الگوریتمی مبتنی بر اعتماد دیجیتال برای شهرداری همدان انجام شده است. روش پژوهش آمیخته و شامل مصاحبه نیمه ساختاریافته با پانزده کارشناس روابط عمومی و مدیریت بحران شهرداری همدان، پرسشنامه از سیصد و هشتاد و چهار شهروند همدانی و تحلیل احساسات داده های شبکه های اجتماعی شهرداری در سه بحران اخیر است. یافته ها نشان می دهد که مانع اصلی در روابط عمومی بحران شهرداری همدان نه کمبود ابزار فناورانه، بلکه شکاف میان ساختار تصمیم گیری متمرکز و انتظار شهروندان برای پاسخگویی لحظه ای و شفاف است. همچنین مشخص شد که اعتماد شهروندان به پیام بحران بیش از آنکه به سرعت انتشار وابسته باشد، به قابلیت ردیابی منبع، شفافیت معیارهای اولویت بندی و وجود نظارت انسانی بر خروجی الگوریتم بستگی دارد. بر این اساس، مدل پنج لایه ای پیشنهاد می شود که شامل لایه داده، موتور تحلیل الگوریتمی، ماژول تولید پیام، گره نظارت انسانی و حلقه بازخورد شهروند است. نوآوری مدل در این است که سازوکار اعتمادسازی نه به عنوان اقدام پس از بحران، بلکه درون هر لایه معماری تعبیه شده است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، روابط عمومی الگوریتمی ، اعتماد دیجیتال ، مدیریت بحران شهری ، شهرداری همدان