بررسی نقش هوش مصنوعی در ارتقای کیفیت نظارت بر عملکرد آموزشی معلمان

نظارت، مبتنی بر بازدیدهای موردی، فرم های دستی و قضاوت ارزیاب، همواره با محدودیت پوشش، ذهنی بودن، تاخیر در بازخورد و سوگیری ارزیاب روبه رو بوده اند. پژوهش های اخیر نشان می دهند که فناوری های هوش مصنوعی، از جمله یادگیری ماشین، پردازش زبان طبیعی، دید ماشین و مدل های زبانی بزرگ، می توانند با اندازه گیری پیوسته و چندمنبعی از شیوه تدریس، ارائه بازخورد فوری و مبتنی بر شواهد، و افزایش شفافیت و عدالت رویه ای، کیفیت نظارت آموزشی را دگرگون کنند. این مقاله با روش مرور روایتی-تحلیلی، ادبیات نظری و شواهد تجربی منتشرشده در دو دهه اخیر را در حوزه کاربرد هوش مصنوعی در ارزشیابی و نظارت بر تدریس گردآوری و نقد می کند. یافته ها نشان می دهد که موثرترین الگو، الگوی «تلفیق انسانی-ماشینی» است: هوش مصنوعی مسئولیت استخراج نشانه های رفتاری از داده های کلاس (گفتار، ویدئو، سنجش های تحصیلی، طرح درس و فرم های نظارتی) را بر عهده می گیرد و ناظر انسانی قضاوت نهایی، تفسیر زمینه ای و گفت وگوی رشد محور را هدایت می کند. در مقابل، ریسک های سوگیری الگوریتمی، جعبه سیاه بودن امتیازها، تهدید حریم خصوصی و نظارت فراگیر، تقلیل تدریس به داده، و مقاومت حرفه ای معلمان به عنوان محدودیت های جدی شناسایی می شوند. مقاله در پایان، چارچوب حکمرانی داده محور و مجموعه ای از توصیه های سیاستی برای بهره گیری مسئولانه از هوش مصنوعی در نظام نظارت آموزشی پیشنهاد می کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، نظارت آموزشی ، ارزشیابی عملکرد معلمان ، مشاهده کلاس درس ، بازخورد هوشمند ، حکمرانی داده