نقش خانواده در آموزش

خانواده نخستین و اثرگذارترین محیط تربیتی کودک است و نقش آن در شکل گیری نگرش ها، عادت های یادگیری، انگیزه تحصیلی، مسئولیت پذیری و نگرش دانش آموز نسبت به مدرسه و آموزش، اهمیت ویژه ای دارد. آموزش صرفا فرایندی نیست که در مدرسه و توسط معلم انجام شود، بلکه از سال های نخست زندگی در محیط خانواده آغاز می شود و در تعامل میان والدین، فرزندان و سایر نهادهای آموزشی و اجتماعی استمرار می یابد. شیوه ارتباط والدین با فرزندان، میزان توجه آنان به نیازهای آموزشی و عاطفی، فراهم کردن محیط مناسب برای مطالعه، تشویق به پرسشگری و یادگیری، الگوبودن والدین و نحوه برخورد آنان با موفقیت یا شکست تحصیلی می تواند بر کیفیت یادگیری دانش آموزان تاثیرگذار باشد. از سوی دیگر، ارتباط سازنده خانواده با مدرسه و مشارکت والدین در فعالیت های آموزشی می تواند زمینه هماهنگی بیشتر میان اهداف تربیتی خانه و مدرسه را فراهم کند. مقاله حاضر با هدف بررسی نقش خانواده در آموزش و با استفاده از روش مطالعه اسنادی و تحلیل منابع علمی، ابعاد مختلف این نقش را بررسی می کند. یافته ها نشان می دهد که خانواده از طریق حمایت عاطفی، ایجاد انگیزه، تقویت عادت های مطالعه، نظارت متعادل، فراهم کردن امکانات یادگیری، تقویت استقلال و مسئولیت پذیری و تعامل با مدرسه می تواند در فرایند آموزش نقش موثری ایفا کند. همچنین، مشارکت موثر خانواده زمانی بیشترین کارآمدی را دارد که از کنترل افراطی فاصله گرفته و بر حمایت، گفت وگو، اعتماد و همکاری استوار باشد.

کلیدواژه ها:

خانواده ، آموزش ، یادگیری ، والدین ، دانش آموز ، مشارکت والدین ، مدرسه ، تربیت ، انگیزش تحصیلی ، پیشرفت تحصیلی