رابطه روان شناسی یادگیری و فیزیک

یادگیری فیزیک فرایندی صرفا مبتنی بر انتقال مفاهیم، قوانین و روابط ریاضی نیست، بلکه تحت تاثیر مجموعه ای از عوامل شناختی، عاطفی، انگیزشی و اجتماعی قرار دارد. پیچیدگی مفاهیم فیزیکی، نیاز به استدلال انتزاعی، استفاده هم زمان از بازنمایی های ریاضی و مفهومی و ضرورت حل مسئله، موجب می شود وضعیت روان شناختی یادگیرنده نقش مهمی در کیفیت یادگیری این درس داشته باشد. مقاله حاضر با هدف بررسی رابطه روان شناسی یادگیری و فیزیک و تبیین نقش عوامل روان شناختی در فرایند یادگیری فیزیک، به شیوه مروری توصیفی تدوین شده است. منابع فارسی شامل پژوهش های آهنگر (۱۴۰۰) درباره گفت وگوی میان روان شناسی و فیزیک کوانتوم و بختیاری شهری (۱۴۰۳) درباره اختلالات روان شناختی و درس فیزیک دانش آموزان دبیرستانی، در کنار سه منبع انگلیسی معتبر، مبنای تحلیل قرار گرفته اند. شواهد پژوهشی نشان می دهد هیجان های تحصیلی، باورهای یادگیرنده، احساس کنترل، خودکارآمدی، بار شناختی، تعامل معلم و دانش آموز و نوع طراحی آموزشی می توانند بر درگیری شناختی و عملکرد در فیزیک اثرگذار باشند. پژوهش های بین المللی نیز نشان داده اند که هیجان های مثبت و یادگیری افزا با موفقیت و ماندگاری دانشجویان در آموزش فیزیک ارتباط دارند و هیجان های منفی می توانند مشارکت در یادگیری را تضعیف کنند. در نتیجه، روان شناسی یادگیری باید بخشی جدایی ناپذیر از آموزش فیزیک تلقی شود. با این حال، استفاده از مفاهیم فیزیک کوانتوم برای تبیین مستقیم پدیده های روان شناختی نیازمند احتیاط مفهومی و شواهد تجربی مستقل است.

کلیدواژه ها:

روان شناسی یادگیری ، آموزش فیزیک ، یادگیری فیزیک ، هیجان های تحصیلی ، بار شناختی ، انگیزش ، فیزیک کوانتوم