نقش یادگیری مشارکتی در افزایش تعامل و انگیزه های دانش آموزان

یادگیری مشارکتی یکی از رویکردهای فعال و دانش آموزمحور در فرایند آموزش است که با قرار دادن دانش آموزان در گروه های کوچک و هدفمند، زمینه تعامل، گفت وگو، همکاری، تبادل نظر و مسئولیت پذیری را فراهم می کند. در این رویکرد، یادگیری صرفا به دریافت اطلاعات از سوی معلم محدود نمی شود، بلکه دانش آموزان از طریق مشارکت فعال در فعالیت های آموزشی، حل مسئله، توضیح دادن مطالب برای یکدیگر و بازخورد گرفتن از همکلاسی ها، در ساخت دانش نقش ایفا می کنند. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش یادگیری مشارکتی در افزایش تعامل و انگیزه دانش آموزان است. این پژوهش با رویکرد توصیفی تحلیلی و با استفاده از مطالعه منابع و آثار علمی مرتبط انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که یادگیری مشارکتی می تواند با افزایش ارتباط میان دانش آموزان، ایجاد احساس تعلق به گروه، تقویت اعتمادبه نفس، افزایش فرصت مشارکت و کاهش انفعال در کلاس، شرایط مناسبی برای رشد انگیزه تحصیلی فراهم کند. همچنین تقسیم مسئولیت میان اعضای گروه، تعامل کلامی و اجتماعی، دریافت بازخورد از همسالان و تجربه موفقیت جمعی می تواند نگرش دانش آموزان نسبت به یادگیری را بهبود بخشد. بر اساس یافته ها، اثربخشی یادگیری مشارکتی به نحوه طراحی فعالیت ها، مدیریت گروه ها، نقش هدایتگر معلم و توجه به تفاوت های فردی دانش آموزان وابسته است. بنابراین، استفاده هدفمند از این رویکرد می تواند به عنوان یکی از راهکارهای موثر برای افزایش تعامل و انگیزه دانش آموزان در محیط های آموزشی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، تعامل دانش آموزان ، انگیزه تحصیلی ، یادگیری فعال ، همکاری گروهی ، مشارکت دانش آموزان