نقش یادگیری مشارکتی در افزایش تعامل و انگیزه ی دانش آموزان

یادگیری مشارکتی یکی از رویکردهای فعال و دانش آموزمحور در فرایند آموزش است که با سازمان دهی یادگیرندگان در گروه های کوچک و هدفمند، زمینه تعامل، تبادل نظر، مسئولیت پذیری و مشارکت فعال آنان را فراهم می کند. در این شیوه، یادگیری از حالت دریافت یک سویه اطلاعات خارج شده و دانش آموزان در ساخت و توسعه دانش نقش مستقیم پیدا می کنند. هدف مقاله حاضر بررسی نقش یادگیری مشارکتی در افزایش تعامل و انگیزه دانش آموزان است. این مطالعه با رویکرد مروری و تحلیلی انجام شده و با استفاده از منابع علمی و آموزشی معتبر فارسی، ابعاد مختلف یادگیری مشارکتی و ارتباط آن با تعامل کلاسی و انگیزش تحصیلی بررسی شده است. بررسی مطالعات نشان می دهد که قرار گرفتن دانش آموزان در موقعیت های مشارکتی می تواند فرصت بیشتری برای گفت وگو، همکاری، کمک به همسالان، بیان دیدگاه ها و حل مسائل فراهم سازد. همچنین احساس تعلق به گروه، دریافت حمایت از همکلاسی ها، تجربه موفقیت جمعی و افزایش مسئولیت پذیری می تواند زمینه تقویت انگیزه برای مشارکت در فعالیت های آموزشی را ایجاد کند. شواهد پژوهشی ایرانی نیز نشان داده اند که استفاده از الگوهای یادگیری مشارکتی، از جمله روش جیگ ساو، با متغیرهایی مانند انگیزش تحصیلی و خودتنظیمی ارتباط دارد و آموزش مشارکتی می تواند درگیری تحصیلی دانش آموزان را افزایش دهد. بنابراین، یادگیری مشارکتی را می توان به عنوان یکی از روش های قابل استفاده برای ایجاد محیط یادگیری فعال، تعاملی و انگیزاننده در مدارس مورد توجه قرار داد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، تعامل دانش آموزان ، انگیزش تحصیلی ، مشارکت کلاسی ، یادگیری فعال ، دانش آموزان