نقش بازی های بدنی-حرکتی هدفمند در کاهش اضطراب جدایی و افزایش خودتنظیمی هیجانی دانش آموزان پایه اول ابتدایی مدارس عشایری استان کهگیلویه و بویراحمد

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش بازی های بدنی-حرکتی هدفمند در کاهش اضطراب جدایی و افزایش خودتنظیمی هیجانی دانش آموزان پایه اول ابتدایی مدارس عشایری استان کهگیلویه و بویراحمد انجام شده است. دانش آموزان عشایری به دلیل ورود به محیط مدرسه پس از دوره پیش دبستانی محدود، فاصله زیاد از خانه، اقامت در خوابگاه های شبانه روزی و جدایی از خانواده، در معرض اضطراب جدایی بیشتری قرار دارند. از سوی دیگر، فعالیت های بدنی-حرکتی هدفمند به عنوان راهبردی غیردارویی و کم هزینه، می تواند به تنظیم هیجانات و کاهش اضطراب کودکان کمک کند. این مطالعه از رویکرد نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل و پیگیری استفاده کرده است. جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه اول ابتدایی مدارس عشایری استان کهگیلویه و بویراحمد در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۴۰ دانش آموز به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به دو گروه آزمایش (۲۰ نفر) و کنترل (۲۰ نفر) تقسیم شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل مقیاس اضطراب جدایی کودکان و پرسشنامه خودتنظیمی هیجانی بود که روایی آن ها توسط متخصصان تایید و پایایی آن ها با آلفای کرونباخ به ترتیب ۰/۸۸ و ۰/۸۵ محاسبه شد. گروه آزمایش طی ۱۶ جلسه ۴۵ دقیقه ای (هفته ای دو جلسه) در بازی های بدنی-حرکتی هدفمند شرکت کردند، در حالی که گروه کنترل فعالیت های معمول مدرسه را ادامه دادند. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری و آزمون تی وابسته تحلیل شدند. نتایج نشان داد بازی های بدنی-حرکتی هدفمند به طور معناداری اضطراب جدایی دانش آموزان گروه آزمایش را کاهش و خودتنظیمی هیجانی آن ها را افزایش داده است (p<۰/۰۱). همچنین نتایج پیگیری پس از یک ماه، پایداری اثرات مداخله را تایید کرد. یافته ها بر ضرورت گنجاندن بازی های بدنی-حرکتی هدفمند در برنامه روزانه مدارس عشایری تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

بازی بدنی-حرکتی ، اضطراب جدایی ، خودتنظیمی هیجانی ، دوره ابتدایی ، عشایر