نقش تلفیق هوش مصنوعی وهوش عاطفی معلمان در بهینه سازی مدیریت کلاس درس وتعاملات آموزشی

پژوهش حاضر با هدف تبیین و تحلیل نقش تلفیق فناوری های هوش مصنوعی و شایستگی های هوش عاطفی معلمان در بهینه سازی فرایند مدیریت کلاس درس و ارتقای کیفیت تعاملات پداگوژیک به مرحله اجرا درآمده است. ساختارهای مدیریت کلاس درس در پارادایم های مدرن فراتر از اعمال انضباط ظاهری رفته و به محیطی برای تنظیم توامان شناخت، هیجان و هدایت بهینه مسیرهای یادگیری دانش آموزان تبدیل شده است. فرایند اجرای این پژوهش مبتنی بر شیوه توصیفی–تحلیلی با رویکرد مروری نظام مند است که طی آن، پیکره پژوهش های معتبر پیشین، مستندات علمی و مدل های تعاملی حاکم بر مدیریت فناورانه و عاطفی کلاس درس استخراج، غربالگری و تحلیل شده اند. در این فرایند، ظرفیت های محاسباتی و داده محور سامانه های هوش مصنوعی در پایش رفتاری، پیش بینی تعارضات، تحلیل روند توجه و بازخورددهی به همراه متغیرهای تشکیل دهنده هوش عاطفی معلمان از قبیل خودآگاهی، خودتنظیمی، همدلی و مدیریت روابط در چارچوب یک مدل یکپارچه واکاوی گردیدند. یافته های مستخرج از این تحلیل تطبیقی و سنتز مفهومی نشان می دهد که اتکای صرف بر ابزارهای هوش مصنوعی موجب ماشینی شدن فضا و افت دلبستگی کلاسی می گردد، همان گونه که تکیه انحصاری بر روش های دستی و بصری سنتی، معلمان را با فرسودگی شغلی و ناتوانی در رسیدگی به تفاوت های فردی روبه رو می سازد. ترکیب هم افزای این دو مولفه بستری فراهم می آورد که در آن داده های عینی حاصل از الگوریتم ها توسط خرد عاطفی و شهود انسانی معلم بازتفسیر شده و در نتیجه، تعارضات به صورت پیشگیرانه کاهش یافته، انگیزش درونی دانش آموزان ارتقا یافته و پویایی تعاملی کلاس به سطح بهینه تری دست می یابد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، هوش عاطفی معلمان ، مدیریت کلاس درس