تحلیل مقایسه ای اثربخشی تدریس مبتنی برهوش مصنوعی وآموزش سنتی بریادگیری و توجه دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف تحلیل مقایسه ای اثربخشی تدریس مبتنی بر فناوری های هوش مصنوعی در برابر الگوهای آموزش سنتی بر متغیرهای میزان یادگیری، تعمیق ادراکی و پایداری توجه دانش آموزان به مرحله اجرا درآمده است. تحولات بنیادین در ساختارهای فناورانه و ورود الگوریتم های انطباق پذیر به حوزه پداگوژی، بازنگری ساختاری در رویکردهای سنتی تدریس که عمدتا معلم محور و ایستا بوده اند را اجتناب ناپذیر ساخته است. فرایند اجرای این پژوهش مبتنی بر شیوه توصیفی–تحلیلی از نوع مروری نظام مند است که طی آن با واکاوی و غربالگری دقیق پژوهش های پیشین و داده های حاصل از پایگاه های معتبر علمی، سازوکارهای مداخله گر هوش مصنوعی نظیر سامانه های یادگیری سازگارپذیر، بازخوردهای بلادرنگ و بسترهای شخصی سازی مسیر یادگیری، در تقابل با شیوه های خطی آموزش کلاسی مورد سنجش تطبیقی قرار گرفتند. در مسیر تحلیل داده های مروری، شاخص های شناختی یادگیری اعم از درک مفهوم، یادسپاری پایدار، حل مسئله و تمرکز حواس واکاوی گردیدند. یافته های مستخرج از این ارزیابی تطبیقی نشان می دهد که ابزارهای نوین مبتنی بر هوش مصنوعی با بهینه سازی بار شناختی و ارائه محتوا متناسب با ریتم شناختی فراگیر، توانسته اند نقص های ساختاری ناشی از خستگی مفرط و انفعال رایج در کلاس های سنتی را پوشش دهند. این پدیده به شکل محسوسی منجر به ارتقای سطح یادگیری و افزایش زمان ماندگاری توجه دانش آموزان شده است، هرچند که اهمیت نقش تسهیل گری معلمان در سازماندهی تعاملات انسانی همچنان به عنوان متغیری مکمل و ضروری باقی می ماند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، آموزش سنتی ، پایداری توجه