تاثیر هوش مصنوعی در عدالت تربیتی مدارس

هوش مصنوعی به عنوان یکی از مهم ترین فناوری های نوظهور، ظرفیت قابل توجهی برای ایجاد تحول در فرایندهای آموزشی، تربیتی و مدیریتی مدارس دارد. یکی از مهم ترین ابعاد این تحول، ارتباط میان هوش مصنوعی و عدالت تربیتی است؛ زیرا دسترسی برابر به فرصت های یادگیری، توجه به تفاوت های فردی، کاهش محرومیت های آموزشی و فراهم کردن زمینه مشارکت همه دانش آموزان از اهداف اساسی نظام تعلیم و تربیت به شمار می رود. در این میان، هوش مصنوعی می تواند از طریق شخصی سازی آموزش، شناسایی نیازهای یادگیری دانش آموزان، تحلیل داده های آموزشی، ارائه بازخورد سریع و پشتیبانی از معلمان، زمینه توزیع مناسب تر فرصت های تربیتی را فراهم کند. بااین حال، استفاده از این فناوری به طور خودکار به عدالت منجر نمی شود و در صورت وجود شکاف دیجیتال، نابرابری در دسترسی به تجهیزات و اینترنت، ضعف سواد هوش مصنوعی، سوگیری الگوریتمی و نبود سازوکارهای نظارتی، حتی ممکن است برخی نابرابری های موجود را تشدید کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر هوش مصنوعی بر عدالت تربیتی در مدارس و با استفاده از روش مطالعه اسنادی و تحلیل محتوای منابع علمی فارسی انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که تاثیر هوش مصنوعی بر عدالت تربیتی ماهیتی دوگانه دارد و به چگونگی سیاست گذاری، تامین زیرساخت، توانمندسازی معلمان، دسترسی برابر دانش آموزان و رعایت اصول اخلاقی وابسته است. بنابراین، هوش مصنوعی زمانی می تواند در خدمت عدالت تربیتی قرار گیرد که به عنوان ابزار پشتیبان تربیت و یادگیری، نه جایگزین نقش معلم و روابط انسانی، به کار گرفته شود و دسترسی عادلانه و مسئولانه به آن برای همه دانش آموزان مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، عدالت تربیتی ، عدالت آموزشی ، مدارس ، آموزش هوشمند ، فناوری آموزشی ، نابرابری آموزشی ، شخصی سازی یادگیری