بررسی نقش تعاملی والدین ومربیان درتوسعه توانمندی های هیجانی ومهارت های خودیاری دانش آموزان

هدف بنیادین این پژوهش، تبیین و تحلیل جامع نقش تعاملی و هم افزای میان والدین و مربیان در فرایند توسعه، تحکیم و پایدارسازی توانمندی های هیجانی و مهارت های خودیاری دانش آموزان در بستر آموزش وپرورش معاصر است. در جهان پیچیده امروز، رشد همه جانبه کودک دیگر صرفا به پیشرفت های تحصیلی و شناختی محدود نمی شود، بلکه پرورش سواد عاطفی، تاب آوری روانی و کسب استقلال در مهارت های خودیاری به عنوان ارکان بنیادین سلامت روان و موفقیت فردی در جامعه مطرح است. شیوه و روند پژوهش حاضر با اتکا به رویکرد تحلیلی–توصیفی و مرور نظام مند اسناد و متون تخصصی در حوزه علوم تربیتی و روان شناسی تحولی شکل گرفته است. در این فرایند، داده ها از طریق واکاوی عمیق نظریه های تعامل خانه و مدرسه، مدل های یادگیری اجتماعی-هیجانی و سازوکارهای شکل گیری مهارت های خودتنظیمی و خودکارآمدی گردآوری و با شیوه تحلیل محتوای کیفی دسته بندی و ارزیابی شده اند. نتایج این بررسی نشان می دهد که همسویی راهبردی و ادراک مشترک میان خانواده و کادر آموزشی نه تنها اضطراب های سازگاری دانش آموزان را کاهش می دهد، بلکه بستر امن و غنی شده ای برای درونی سازی مهارت های خودمدیریتی، تصمیم گیری مستقل، خودانگیختگی و مسئولیت پذیری فردی فراهم می سازد. از سوی دیگر، هرگونه گسست در این پیوند تربیتی موجب دوگانگی رفتاری و افت محسوس در هوش هیجانی و استقلال عملی کودکان خواهد شد.

کلیدواژه ها:

تعامل خانه و مدرسه ، توانمندی های هیجانی ، مهارت های خودیاری