ارائه مدلی پارادایمی از اداره حراست جهت بهبود سیستم آتش نشانی شهری با استفاده از فناوری های نوین و رویکردهای مشارکتی (مطالعه موردی: کلان شهر اراک)

سیستم های آتش نشانی شهری در مواجهه با چالش های فزاینده ناشی از رشد شهرنشینی، تراکم جمعیت و پیچیدگی فضاهای شهری، نیازمند تحولی اساسی در رویکردهای عملیاتی و مدیریتی هستند. پژوهش حاضر با هدف بررسی چالش های سیستم آتش نشانی شهری و ارائه مدلی پارادایمی جهت بهبود آن با استفاده از فناوری های نوین و رویکردهای مشارکتی انجام شده است. جامعه آماری این پژوهش شامل ۸۵۰ نفر از متخصصان آتش نشانی، مدیران شهری، کارشناسان فناوری اطلاعات و شهروندان در شهرهای بزرگ ایران (تهران، اصفهان، مشهد، شیراز و اراک) بود. با استفاده از فرمول کوکران و روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای، حجم نمونه ۲۶۵ نفر تعیین شد. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته، پرسشنامه و مشاهده جمع آوری و با روش های کیفی (روش داده بنیاد) تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که سیستم های آتش نشانی شهری با چالش های متعددی از جمله کمبود بودجه، تجهیزات قدیمی، نبود آموزش کافی و عدم هماهنگی بین سازمانی مواجه هستند. از سوی دیگر، استفاده از فناوری های نوین مانند هوش مصنوعی، پهپادها و ربات های آتش نشان، افزایش بودجه، آموزش نیروها و بهبود همکاری بین سازمانی به عنوان راهکارهای موثر شناسایی شدند. نتایج کلی پژوهش نشان می دهد که اجرای این راهکارها می تواند ایمنی شهری را افزایش داده و خسارات ناشی از آتش سوزی را کاهش دهد. این پژوهش بر اهمیت استفاده از فناوری های نوین و مشارکت شهروندان تاکید کرده و پیشنهاد می کند که دولت ها و شهرداری ها با اختصاص بودجه کافی و تدوین قوانین مناسب، به بهبود سیستم های آتش نشانی شهری بپردازند .

کلیدواژه ها:

سیستم های آتش نشانی شهری ، فناوری های نوین ، ایمنی شهری ، چالش های آتش نشانی ، مدل پارادایمی ، رویکردهای مشارکتی