برنامه ریزی فرهنگی برای مدیریت رفتارهای پرخطر اجتماعی (حاشیه نشینی، کودک کار، تکدی گری) با رویکرد توانمندسازی

این مقاله به تبیین برنامه ریزی فرهنگی برای مدیریت رفتارهای پرخطر اجتماعی شامل حاشیه نشینی، کودک کار و تکدی گری با رویکرد توانمندسازی می پردازد. چارچوب پیشنهادی بر بازتعریف گفتمان آسیب های اجتماعی و گذر از نگاه صرفا کنترلی به سوی ظرفیت سازی درونی جوامع محلی استوار است. مقاله با واکاوی ریشه های معنایی و ساختاری این پدیده ها، ناکارآمدی مداخلات سطحی را آشکار می سازد. سپس بر ضرورت بازطراحی نظام تامین اجتماعی در بستر عدالت فرهنگی و توزیع عادلانه فرصت ها تاکید می کند. در ادامه، توانمندسازی از طریق آموزش مهارت های زیستی، سواد مالی و شهروندی به عنوان محور اصلی اقدام معرفی می شود. مشارکت فعال نهادهای محلی، سمن ها و شبکه های مردمی برای بازتوانی پایدار، دیگر رکن اساسی این رویکرد محسوب می گردد. در نهایت، تولید محتوای فرهنگی و رسانه ای پیشگیرانه همراه با ارزیابی مستمر با شاخص های بومی، اثربخشی برنامه ها را تضمین می کند.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی فرهنگی ، رفتارهای پرخطر اجتماعی ، توانمندسازی ، حاشیه نشینی ، کودک کار ، تکدی گری ، عدالت فرهنگی