بازآفرینی دسترسی پذیری و عدالت فضایی در محلات حاشیه ای از طریق تحول در نظارت بر ناوگان عمومی

تمرکز نامتوازن امکانات حمل ونقل عمومی و انزوای کالبدی–کارکردی سکونتگاه های کم برخوردار، یکی از بارزترین مظاهر بی عدالتی فضایی در کلان شهرها و شهرهای در حال توسعه است. انباشت این شکاف فضایی، محرومیت های چندبعدی از جمله کاهش دسترسی به خدمات اساسی شهری، تشدید اغتشاش حرکتی و زوال رضایت عمومی را در پی دارد. این پژوهش با هدف واکاوی و مدلسازی نقش «تحول و نوسازی ناوگان حمل ونقل همگانی» به عنوان یک مداخله ساختاری در بازآفرینی فرصت های حرکتی و تحقق عدالت فضایی در محلات حاشیه ای طراحی شده است. در این راستا، با اتخاذ رویکردی آمیخته (کمی–کیفی) و بهره گیری از چارچوب نظری «حق به شهر» و «عدالت توزیعی»، ابعاد چهارگانه شامل: زمان سفر، هزینه حرکتی، قابلیت اطمینان سیستم و ادراک ذهنی شهروندان از منزلت محیطی مورد سنجش قرار می گیرد. دستاوردهای مفهومی و کاربردی این طرح، چارچوبی سیاست گذارانه در اختیار مدیران شهری قرار می دهد تا تخصیص و نوسازی ناوگان از یک فرایند صرفا مهندسی–فنی، به ابزاری پویا جهت رفع شکاف های کالبدی، مهار مدهای حمل ونقل غیررسمی و ارتقای سرمایه اجتماعی در پهنه های فرودست شهری ارتقا یابد.

کلیدواژه ها:

عدالت فضایی ، بازآفرینی شهری ، تحول ناوگان عمومی ، محلات حاشیه ای ، دسترسی پذیری ، اغتشاش حرکتی.