رابطه درون گرایی و برون گرایی با سبک ارتباطی افراد

شخصیت یکی از مهم ترین عوامل موثر بر نحوه رفتار و تعامل افراد با دیگران است و ویژگی های شخصیتی می توانند بر شیوه برقراری ارتباط، میزان مشارکت در گفت وگو، نحوه بیان احساسات، گوش دادن و حتی انتخاب محیط های ارتباطی تاثیر بگذارند. در میان ویژگی های شخصیتی، درون گرایی و برون گرایی از جمله ابعادی هستند که ارتباط نزدیکی با رفتارهای اجتماعی و ارتباطی افراد دارند. افراد برون گرا معمولا تمایل بیشتری به تعامل اجتماعی، مشارکت در گفت وگو و برقراری ارتباط با دیگران دارند، در حالی که افراد درون گرا ممکن است ارتباطات محدودتر، عمیق تر و همراه با زمان بیشتری برای فکر کردن و پاسخ دادن را ترجیح دهند. با این حال، درون گرایی نباید با ناتوانی در برقراری ارتباط یا برون گرایی با مهارت ارتباطی یکسان در نظر گرفته شود. پژوهش ها نشان می دهند که شخصیت می تواند بر کیفیت و شکل ارتباط در موقعیت های مختلف اثر بگذارد، اما شرایط محیطی، نوع رابطه، موضوع گفت وگو و ویژگی های طرف مقابل نیز اهمیت دارند. برای مثال، پژوهش های مربوط به تعاملات رو در رو نشان داده اند که برون گرایی با برخی شاخص های مشارکت و هماهنگی بیشتر در گفت وگو ارتباط دارد، در حالی که افراد درون گرا ممکن است در برخی موقعیت ها رفتار ارتباطی متفاوتی از خود نشان دهند. هدف این مقاله بررسی رابطه درون گرایی و برون گرایی با سبک ارتباطی افراد و بررسی تفاوت های احتمالی این دو گروه در گفت وگو، گوش دادن، ابراز احساسات، روابط اجتماعی و ارتباطات روزمره است.

کلیدواژه ها:

شخصیت ، درون گرایی ، برون گرایی ، سبک ارتباطی ، ارتباط بین فردی ، تعامل اجتماعی