مقایسه فضامندی معماری و زمان مندی موسیقی در افق هستی شناسی اندیشه هایدگر

بیان مسئله: نسبت میان معماری و موسیقی، غالبا در چهارچوب قیاس های صوری، تمثیل های حسی و ارتباطات ساختاری بررسی شده است که یا به شباهت های ریتمیک و تناسبات عددی فروکاسته می شوند، یا به تجربه زیباشناختی مخاطب محدود می مانند. سوال محوری پژوهش این است که اگر معماری و موسیقی هر دو در اندیشه هایدگر به عنوان شیوه هایی از ظهور حقیقت فهم می شوند، فضامندی معماری و زمان مندی موسیقی چه نسبتی با یکدیگر دارند و این نسبت چگونه می تواند افق تازه ای برای فهم ماهیت هنر بگشاید؟هدف پژوهش: بررسی نسبت معماری و موسیقی در سطحی بنیادی تر، یعنی در افق هستی شناسی اندیشه مارتین هایدگر به جای تمرکز بر شباهت های فرمال یا ادراکی.روش پژوهش: این پژوهش جنبه کیفی و تحلیلی-تفسیری دارد و متناسب با ماهیت سوال، بر تحلیل متون فلسفی و بازخوانی انتقادی تفسیرهای موجود استوار است. بنابراین با تکیه بر مفاهیم کلیدی اندیشه مارتین هایدگر، به ویژه فهمش از زمان مندی، حضور، فعلیت اثر هنری و نسبت میان ساختن و سکنی گزیدن، پاسخ به دست خواهد آمد.نتیجه گیری: معماری و موسیقی نه صرفا دو هنر با رسانه های متفاوت، بلکه دو نحوه بنیادین از تحقق وجود هستند؛ موسیقی به عنوان هنری که هستی آن در زمان گشوده می شود و معماری به عنوان هنری که امکان گشایش فضا را فراهم می کند، هر دو در نسبت با فعلیت اثر در کنار فرایند تولید یا تجربه مخاطب فهم می شوند. بنابراین مقایسه آنها تنها زمانی از سطح تشبیه فراتر می رود که در افق هستی شناسی اندیشه هایدگر و با فاصله گیری انتقادی از خوانش های پدیدارشناسانه رایج صورت بندی شود. این نتیجه گیری قابل تعمیم به سایر هنرها هم است، زیرا هر هنر نحوه ای از گشودگی هستی را بازنمایی می کند.

کلیدواژه ها:

فضامندی ، زمان مندی ، معماری ، موسیقی ، مارتین هایدگر ، هستی شناسی هنر.