بررسی تاثیر آموزش تاب آوری به روش سخنرانی و بحث گروهی بر شیوع رفتارهای خود آسیب رسان در سربازان پادگان منتخب در شهر شیراز: یک مطالعه کنترل دار تصادفی

مقدمه: ورود به سربازی سلامت روان افراد را تحت تاثیر قرار می دهد و می تواند سربازان را در معرض رفتارهای خود آسیب رسان قرار می دهد. آموزش تاب آوری، به عنوان ابزاری برای ارتقای سلامت روان در نیروهای نظامی با تقویت مهارت های سازگاری، نقشی مهم در کاهش این رفتارها دارد. هدف: مطالعه حاضر با هدف تعیین تاثیر آموزش تاب آوری بر شیوع رفتارهای خود آسیب رسان در سربازان یک پادگان منتخب در شهر شیراز انجام شد. مواد و روش ها: این کارآزمایی کنترل دار تصادفی در سال ۱۴۰۳ در یک پادگان منتخب آجا انجام شد. ۵۲ سرباز به روش در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی ساده در دو گروه آزمون و کنترل (هر گروه ۲۶ نفر) تقسیم شدند. مشارکت کنندگان در گروه آزمون در هشت جلسه آموزش تاب آوری بر اساس مدل هندرسون شرکت نمودند. داده ها با فرم اطلاعات فردی و پرسش نامه رفتارهای خود آسیب رسان کلونسکی در سه مرحله (پیش آزمون، پس آزمون، پیگیری) جمع آوری شد. داده های حاصل از این پژوهش از طریق از نرم افزار SPSS و سطح معنی داری کمتر از ۰/۰۵ تحلیل شد. یافته ها: قبل از مداخله میانگین رفتار خود آسیب رسان به ترتیب در گروه آزمون و کنترل (۳/۸۵±۱۶/۰۳ و ۳/۶۱±۱۶/۱۱) بود و دو گروه تفاوت معناداری نداشتند؛ اما در مرحله پس از مداخله (۲/۳۵±۷/۵۰ و ۴/۱۰±۱۶/۵۷) بود که نشان دهنده اثربخشی مداخله در گروه آزمون بود و در مرحله پیگیری همچنان این تفاوت حفظ شده بود (۱/۸۳±۷/۱۹ و ۲/۸۱±۱۱/۱۱). نمره احساس درد فیزیکی نیز در گروه مداخله طی سه مرحله به طور معناداری کاهش یافت (۰/۰۱۲P=) اما در گروه کنترل تغییری نداشت. با این حال، در خصوص متغیر «قصد توقف آسیب به خود»، در هیچ یک از مراحل، تفاوت معناداری درون یا بین گروه ها مشاهده نشد. نتیجه گیری: آموزش تاب آوری باعث کاهش رفتارهای خود آسیب رسان و درد فیزیکی در سربازان شد و می تواند روشی موثر در بهبود سلامت روان در محیط های نظامی و بالینی باشد.

کلیدواژه ها:

Mental Health ، Randomized Controlled Trial ، Resilience Training ، Soldiers ، Self-Injurious Behaviors ، سرباز ، رفتارهای خود آسیب رسان ، آموزش تاب آ