مصادیق و آثار مسئولیت مدنی نهادهای تامین کننده برق در مرحله «توزیع» در حقوق ایران و آمریکا

توزیع برق، مرحله نهایی تحویل برق توسط نهادهای تامین کننده برق است. در این مرحله، نهادهای تامین کننده، متولی انتقال و توزیع برق به مشترکین و مصرف کنندگان برق در محدوده قرارداد منعقده در راستای انتقال و واگذاری برق هستند و دارای مسئولیت قراردادی در قبال مشترکین بوده و در قبال سایر شهروندان و کسانی که خارج از شمول قرارداد از ناحیه شرکت های توزیع نیروی برق در زمینه فعالیت ایشان دچار خسارت می شوند، از نظر مسئولیت خارج از قرارداد یا مسئولیت قهری، واجد مسئولیت تلقی گردیده و ملزم به پاسخگویی و در صورت لزوم جبران خسارت می باشند که البته احراز این مسئولیت در هر نظام حقوقی، مبتنی بر شرایطی است. پژوهش حاضر با کاربست شیوه کیفی مبتنی بر گردآوری اطلاعات از منابع کتابخانه ای (اسنادی) و روش تحلیلی – توصیفی، در قالب انجام مطالعه ای تطبیقی، در تلاش است برخی مصادیق را که می تواند برای نهادهای تامین­کننده برق در مرحله توزیع، در دو نظام حقوقی ایران و آمریکا ایجاد مسئولیت مدنی در مقابل مصرف کنندگان یا مشترکین برق نماید را مورد بررسی قرار دهد و آثار حاکم بر احراز این مسئولیت که همانا جبران خسارات وارده مالی و جسمانی می باشد را تبیین کند. یافته های این مطالعه حاکی از آن است که مسئولیت ناشی از «اهمال و کوتاهی در تدابیر پیشگرانه و اقدامات امنیتی»، «عدم مراقب و نگهداری تاسیسات»، «آتش سوزی در تجهیزات و خطوط انتقال و توزیع برق»، «کاهش ولتاژ برق ورودی به کنتور مصرف کننده (کم فروشی)»، از مصادیق مسئولیت مدنی نهادهای تامین کننده در مرحله توزیع در حقوق ایران و آمریکا است. احراز این مسئولیت آثاری را در پی دارد که اصلی ترین آن، جبران خسارت است. به منظور جبران خسارات مشترکین و مصرف کنندگان برق، در آمریکا سازوکارهایی تحت عنوان «رعایت استانداردهای تعریف­شده و به تبع آن بهبود کیفیت»، «گرانتی خدمات» و نیز «پرداخت غرامت» در دستور کار می باشد، اما در نظام حقوقی ایران، صرفا «پرداخت غرامت» مدنظر است.

کلیدواژه ها:

مسئولیت مدنی ، نهادهای تامین کننده برق ، توزیع برق ، حقوق ایران ، حقوق آمریکا