اثرات تولیدی مالیات بر درآمد نیروی کار در ایران: رویکرد مدل تعادل عمومی

مالیات به عنوان ابزار اصلی تامین مالی دولت و متغیری کلیدی در بهبود متغیرهای کلان اقتصادی، شامل دو بخش کلی مستقیم و غیرمستقیم است که مالیات بر درآمد نیروی کار، زیرمجموعه ای مهم از مالیات های مستقیم محسوب می شود. در این راستا، این پژوهش به بررسی آثار تولیدی تغییر نرخ مالیات بر درآمد نیروی کار در ایران  با استفاده از یک مدل تعادل عمومی در وضعیت پایدار می پردازد. نتایج نشان می دهد که افزایش این نرخ مالیاتی منجر به کاهش عرضه نیروی کار، تولید ناخالص داخلی، مصرف و مطلوبیت آنی (رفاه) می شود. به طور مشخص، افزایش ۱۰ درصدی این مالیات از ۱۰ به ۲۰ درصد، کاهش تولید ناخالص داخلی و رفاه خانوار را به ترتیب به میزان ۶/۶ و ۱۸/۱۴ درصد در پی دارد. یافته دیگر، رفتار غیرخطی اثرات مالیاتی است. به طوری که، کاهش نرخ مالیات در سطوح بالا، تاثیر به مراتب بیشتری بر تحریک تولید و اشتغال نسبت به سطوح پایین دارد. همچنین، ظرفیت تامین مالی دولت از طریق انتشار اوراق قرضه رابطه ای به صورت U معکوس با نرخ مالیات بر درآمد نیروی کار دارد؛ به گونه ای که در نرخ مالیاتی ۶/۴۹ درصد به حداکثر می رسد و پس از آن کاهش می یابد. علاوه بر این، تولید ناخالص داخلی بیشترین تاثیرپذیری را به پارامتر عامل تنزیل نشان می دهد.

کلیدواژه ها:

General Equilibrium ، Gross Domestic Product ، Labor ، Taxation ، تعادل عمومی ، تولید ناخالص داخلی ، مالیات ، نیروی کار