اثرات آستانه ای یارانه انرژی بر رابطه میان سیاست های دولت در بخش انرژی و پیچیدگی اقتصادی در کشورهای عضو اوپک با تاکید بر عدم قطعیت سیاست اقتصادی

سیاست های انرژی، به ویژه پرداخت یارانه به حامل های انرژی، در اقتصادهای متکی به صادرات نفت، اغلب به عنوان ابزاری پرهزینه برای حمایت های اقتصادی و اجتماعی به کار می روند. این پژوهش با هدف واکاوی رابطه غیرخطی و آستانه ای میان یارانه انرژی و پیچیدگی اقتصادی در هشت کشور عضو اوپک طی دوره ۲۰۲۳–۲۰۰۰ انجام شده است. در این راستا، از مدل رگرسیون انتقال ملایم پانلی (PSTR) استفاده شده که توانایی شناسایی تغییرات تدریجی بین رژیم های مختلف را داراست. عدم قطعیت سیاست اقتصادی (EPU) نیز به عنوان یک عامل تعدیل گر کلیدی در این ارتباط مورد توجه قرار گرفته است. یافته های تحقیق، وجود یک آستانه بهینه (۰٫۹۶ واحد) را برای یارانه انرژی تایید می کنند، به طوری که رابطه این متغیر با پیچیدگی اقتصادی به شکل U معکوس است. ضرایب برآوردشده در مدل، یک الگوی دوگانه سیاستی را آشکار می سازد: از یک سو، یارانه انرژی (در سطوح فراتر از آستانه) و عدم قطعیت سیاست اقتصادی با ضرایب منفی و معنادار، پیچیدگی اقتصادی را کاهش می دهند. از سوی دیگر، بهره وری بخش انرژی (ضریب: ۰٫۰۳۶)، توسعه مالی (ضریب: ۰٫۳۹۴) و فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) (ضریب: ۰٫۱۴۰) در رژیم پایه، با ضرایب مثبت و معنادار به عنوان عوامل تقویت کننده پیچیدگی اقتصادی عمل می کنند. این نتایج، لزوم چرخش سیاستی از حمایت های غیرهدفمند یارانه ای به سمت ثبات بخشی به محیط کلان اقتصادی، ارتقای بهره وری انرژی و توسعه نهادهای مالی و دیجیتال را برای دستیابی به اقتصادی پیچیده تر و متنوع تر در کشورهای عضو اوپک نشان می دهد.

کلیدواژه ها:

یارانه انرژی ، سیاست های دولت ، پیچیدگی اقتصادی ، عدم قطعیت سیاست اقتصادی (EPU) ، مدل PSTR