پیش بینی میزان مسئولیت پذیری بر اساس هدفمندی در زندگی با نقش میانجی ذهنیت ساخت راه حل در دانشجویان (مطالعه موردی: دانشگاه محقق اردبیلی)

هدف: مسئولیت پذیری از عوامل کلیدی رشد جوامع انسانی و موفقیت تحصیلی و شغلی دانشجویان است. هدف از انجام این پژوهش، پیش بینی مسئولیت پذیری بر اساس هدفمندی در زندگی و نقش میانجی ذهنیت ساخت راه حل در دانشجویان بود. روش: روش پژوهش حاضر، توصیفی- همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش، شامل دانشجویان دانشگاه محقق اردبیلی در سال تحصیلی ۰۴-۱۴۰۳ بود و نمونه ۲۵۸ نفره با روش خوشه ای انتخاب شد. داده ها با پرسشنامه های مسئولیت پذیری کالیفرنیا(۱۹۸۷)، هدف در زندگی کرامباف و ماهولیک(۱۹۶۹) و ذهنیت ساخت راه حل(جردن و همکاران، ۲۰۱۰) جمع آوری شد. تحلیل داده ها با همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر در نرم افزارهای اس.پی.اس.اس نسخه ۲۷ و آموس نسخه ۲۴ انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد رابطه مستقیم بین هدفمندی در زندگی و ذهنیت ساخت راه حل، مثبت و معنادار است؛ اما رابطه معناداری بین هدفمندی و مسئولیت پذیری مشاهده نشد(۰۱/۰>p). همچنین، مدل رابطه بین ذهنیت ساخت راه حل و مسئولیت پذیری معنادار نبود. ضریب مسیر غیر مستقیم هدفمندی و مسئولیت پذیری از طریق ذهنیت ساخت راه حل نیز معنادار نبود. نتیجه گیری: هدفمندی با ذهنیت ساخت راه حل، ارتباط مستقیم دارد؛ اما پیش بینی کننده مسئولیت پذیری نیست. پیشنهاد می شود پژوهشهای آینده، سایر متغیرهای پیش بینی کننده مسئولیت پذیری را بررسی و متولیان آموزش عالی به تقویت ذهنیت ساخت راه حل برای هدفمند کردن زندگی دانشجویان توجه کنند.

کلیدواژه ها:

مسئولیت پذیری ، هدفمندی در زندگی ، ذهنیت ساخت راه حل ، دانشجویان