بررسی تطبیقی وضعیت و موانع دانشگاه دوستدار خانواده در دانشگاههای تهران، مشهد و تبریز

هدف: این مطالعه با هدف آسیب شناسی دانشگاهها از حیث توجه به امر خانواده و ارتباط آن با نهاد دانشگاه طراحی و اجرا شد. روش: روش انجام این پژوهش، پیمایش و ابزار گردآوری اطلاعات، پرسشنامه ای محقق ساخته بود؛ زیرا مطالعه ای با این عنوان و به روش کمی یا کیفی در ایران و جهان انجام نشده است. این پرسشنامه، ترکیبی از سوالات باز، بسته پاسخ و اولویت گذاری است. سوالات چندگزینه ای بر اساس طیف لیکرت طراحی شده و نمره گذاری از ۱ تا ۵ متغیر است. جامعه آماری تحقیق، شامل دانشجویان دانشگاههای دولتی تهران، دانشگاه فردوسی مشهد و دانشگاه تبریز به عنوان سه دانشگاه بزرگ بودند. بر اساس پیش برآورد نسبت بود و نبود صفت، تعداد نمونه برای دانشگاههای تهران، ۲۲۴ و برای دانشگاههای تبریز و مشهد، ۱۸۴ نفر برآورد شد. نمونه گیری به صورت طبقاتی متناسب با حجم بوده است. داده های به دست آمده از این طریق، با استفاده از نرم افزار تحلیلی- کاربردی اس.پی.اس.اس نسخه ۲۵ پردازش و تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان می دهد که امیدواری ها و نگرانی هایی در دانشگاه در خصوص خانواده وجود دارد. قوانین حمایت از خانواده اجرا و به درستی اطلاع رسانی نمی شوند. نگاه مردانه بر آنها مسلط و بوروکراسی بر آنها حاکم است. در برنامه ریزی ها به خانواده و تاهل توجه نمی شود. ترس از بچه دار شدن در حین تحصیل در دانشجویان متاهل وجود دارد. استرسهای دانشگاه به خانواده ها منتقل می شود. نگرانی از آسیبهای اخلاقی در دانشگاه وجود دارد و تا حدودی نگرش منفی به ازدواج و تاهل وجود دارد که اغلب رقم خیلی بالایی نیست. برخورد نامناسب با دانشجویان باردار و متاهل چندان رایج نیست و امکانات تا حدودی بین متاهلان و مجردان توزیع می شود. فضای منفی در دانشگاههای تهران نسبت به سایر دانشگاهها در برخی جنبه ها غالب تر است. نتیجه گیری: پیشنهاد می شود برنامه هایی برای اطلاع رسانی درباره قوانین حامی خانواده و نظارت و پیگیری اجرای قوانین حامی خانواده بعد از تصویب، تغییر نگرش برخی اساتید به تاهل و حمایت از خانواده، انعطاف پذیری دانشگاهها و گروههای آموزشی در برخی قوانین به نفع حمایت از خانواده و کاهش نگاه مسلط مردانه در قوانین، تدوین و اجرا شوند.

کلیدواژه ها:

دانشگاه دوستدار خانواده ، "نگرش منفی اساتید" ازدواج ، قوانین دانشگاه