بازاندیشی در فرهنگ سیاسی دانشجویان ایرانی: تحلیل ضعف های نرم و پیامدهای آن

هدف: این پژوهش با تکیه بر نظریه فرهنگ سیاسی آلموند و وربا، به بررسی خلقیات و ویژگی های شخصیتی دانشجویان ایرانی و عوامل موثر بر شکل گیری و تقویت آنها پرداخت. روش: روش تحقیق، توسعه ای با رویکرد توصیفی- تحلیلی بود و گردآوری داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای، میدانی و پرسشنامه ای انجام شد و داده ها با نرم افزار اکسل تحلیل شد. یافته ها: دانشجویان در سه بعد شناختی(قاعده مندی، تحمل، پذیرش مخالف، شایسته سالاری، واقع گرایی، پرهیز از دوپهلوگویی)، عاطفی(گفتگوی منطقی، احترام متقابل، اعتماد، تقسیم قدرت و ثروت، کنترل هیجانات) و ارزیابانه(عدالت، انصاف، حل مسالمت آمیز اختلافات، توجه به وابستگی گروهی) با ضعفهایی روبه رو بودند. ریشه این ضعفها در سه سطح شناسایی شد: فردی(مصلحت گرایی، خودمحوری، سوگیری منفی، آرمان گرایی، فقدان مدارا)؛ روابط میان دانشجویان(غلبه فرهنگ سیاسی پدرسالارانه و احساسی، ضعف مشارکت مدنی و دیالوگ سیاسی، قبیله گرایی)؛ نهادی(سرمایه اجتماعی پایین، ناپایداری اجتماعی و ضعف فرهنگ مدنی). نتیجه گیری: تحلیل سه بعدی نگرشی، عاطفی و ارزیابانه، نشان داد فرهنگ سیاسی دانشجویان در وضعیت گذار میان تبعیت و مشارکت بود؛ وضعیتی که به ضعف عقلانیت ارتباطی، غلبه هیجان، ناکارامدی در قضاوت و کار جمعی و بازتولید الگوی تبعی- مشارکتی منجر شد. گذار به فرهنگ مشارکتی، مستلزم اصلاح زیرساختهای فرهنگی، تقویت سرمایه اجتماعی و نهادینه سازی فرهنگ مدنی است.

کلیدواژه ها:

فرهنگ سیاسی ، خلقیات ، آلموند و وربا ، دانشجویان ایرانی