چگونگی آگاهی مورخین ایرانی از سلسله های واقعی ماد، هخامنشی، سلوکی و اشکانی

توجه: چکیده حاضر ماشینی است و توسط تحریریه مجله آماده شده است. برای خوانش دیدگاه، فایل پیوست را بارگذاری کنید. هیئت تحریریه فصلنامه از آقای دکتر اجلالی، برای ارتباط با آقای دکتر اشرف و ارسال یادداشت ایشان کمال تشکر را دارند. زمینه و هدف: آگاهی مورخان و دانشمندان ایرانی از سلسله های ماد، هخامنشی، سلوکی و اشکانی تا پیش از عصر مشروطه بسیار محدود بود و بخش مهمی از شناخت تاریخی ایرانیان از این دوره ها به منابع و پژوهش های جدید غربی وابسته شد. هدف این پژوهش بررسی چگونگی شکل گیری آگاهی ایرانیان از تاریخ این سلسله ها و تبیین عوامل موثر در پیدایش این تحول تاریخی است.روش و داده ها: این پژوهش با رویکرد تاریخی و توصیفی تحلیلی انجام شده و داده های آن بر پایه بررسی منابع و آثار تاریخی، نوشته های پژوهشگران ایرانی و نتایج تحقیقات باستان شناسان و ایران شناسان اروپایی است. نقش پژوهشگرانی چون هنری راولینسن، ارنست هرتسفلد، محمدعلی فروغی و مشیرالدوله پیرنیا در این روند بررسی شده است.یافته ها: یافته ها نشان می دهد که از اواخر قرن نوزدهم، هم زمان با گسترش کاوش های باستان شناسی و ترجمه کتیبه ها، آگاهی ایرانیان از تاریخ باستان افزایش یافت. فروغی از نخستین دانشمندانی بود که به مطالعات غربی توجه کرد و پیرنیا با گردآوری و ترجمه منابع گوناگون، این مطالعات را گسترش داد. بحث و نتیجه گیری: مهم ترین علت این ناآگاهی، غلبه سنت شفاهی و محرمانه دانستن تاریخ و آموزه های دینی و در نتیجه فقدان منابع مکتوب درباره برخی سلسله های پیشاساسانی بود. بنابراین، شناخت نوین تاریخ ایران باستان عمدتا در نتیجه پیوند میان پژوهش های باستان شناختی غربی و فعالیت علمی پژوهشگران ایرانی شکل گرفت.

کلیدواژه ها:

هویت ایرانی ، هویت ملی ، جامعه شناسی تاریخی ، سلسله های ایرانی ، مورخین ایرانی