فراوانی و سطوح اتوآنتی بادی ها در زنان مبتلا به بتا تالاسمی ماژور در سنین باروری: یک مطالعه مورد-شاهدی

سابقه و هدف: بتا تالاسمی یک اختلال خونی ارثی است که بیماران مبتلا به آن به دلیل دریافت مکرر خون و اضافه بار آهن ممکن است دچار تغییرات و اختلالات تنظیم پاسخ ایمنی شوند. اتوآنتی بادی ها در برخی مطالعات با اختلالات خودایمنی و عوارض بارداری مرتبط دانسته شده اند. با توجه به اهمیت ارزیابی وضعیت ایمنی زنان مبتلا به بتا تالاسمی ماژور در سنین باروری، این مطالعه با هدف مقایسه سطح و فراوانی مثبت بودن برخی اتوآنتی بادی ها در زنان مبتلا به بتا تالاسمی ماژور و زنان سالم، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: این مطالعه به صورت مورد-شاهدی، بر روی ۳۰ زن مبتلا به بتا تالاسمی ماژور و ۳۰ زن سالم همسان از نظر سن و شاخص توده بدنی انجام شد. سطح اتوآنتی بادی ها با استفاده از روش الایزا (ELISA) و مطابق دستورالعمل کیت های تجاری اندازه گیری شد. علاوه بر مقایسه سطح کمی اتوآنتی بادی ها، شرکت کنندگان براساس Cut-off اختصاصی هر کیت به دو گروه مثبت و منفی طبقه بندی و فراوانی موارد مثبت بین دو گروه مقایسه شد. یافته ها: میانگین سطح ANA، anti-dsDNA، anti-TPO و anti-phospholipid در گروه بتا تالاسمی ماژور به طور معنی داری بالاتر از گروه کنترل بود (۰/۰۵< P)، در حالی که تفاوت معنی داری در سطح anti-Cardiolipin، anti-MPO و ۳ anti-PR مشاهده نشد (۰/۰۵> P). با این حال، در تحلیل براساس Cut-off، تفاوت معنی داری در فراوانی موارد مثبت هیچ یک از هفت اتوآنتی بادی بین دو گروه مشاهده نشد (۰/۰۵> P). استنتاج: زنان مبتلا به بتا تالاسمی ماژور در مقایسه با افراد سالم، افزایش سطح کمی برخی اتوآنتی بادی ها را نشان دادند، اگر چه این تفاوت ها به افزایش معنی دار فراوانی موارد مثبت براساس Cut-off منجر نشد. با این حال، نتایج می تواند ضرورت بررسی بیش تر وضعیت اتوآنتی بادی ها را در ارزیابی پیش از بارداری زنان مبتلا به بتا تالاسمی ماژور مطرح کند.

کلیدواژه ها:

Beta thalassemia major ، autoantibodies ، recurrent pregnancy loss ، autoimmunity ، بتا تالاسمی ماژور ، اتوآنتی بادی ، سقط مکرر ، خودایمنی