مقایسه مقادیر نیرو های عکس العمل زمین، گشتاور آزاد و ایمپالس در ورزشکاران مرد مبتلا به آسیب همسترینگ با افراد سالم طی دویدن با تغییر جهت آگاهانه

سابقه و هدف: تغییر جهت آگاهانه به دلیل بارهای مکانیکی بالای وارد شده بر اندام تحتانی، از چالش برانگیزترین مهارت های ورزشی محسوب می شود. از سوی دیگر، آسیب همسترینگ یکی از شایع ترین آسیب میان ورزشکاران است که می تواند الگوهای نیروی عکس العمل زمین (GRF) را تحت تاثیر قرار دهد. با این حال، تغییرات بیومکانیکی ناشی از این آسیب طی تغییر جهت به خوبی مشخص نشده است. از این رو، پژوهش حاضر با هدف مقایسه مقادیر GRF، گشتاور آزاد و ایمپالس طی دویدن همراه با تغییر جهت آگاهانه به سمت راست در ورزشکاران مرد مبتلا به آسیب همسترینگ و افراد سالم، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی-مقایسه ای، ۴۶ ورزشکار مرد (۲۳ نفر گروه آسیب دیده و ۲۳ نفر سالم) شرکت کردند. GRF در سه راستای عمودی، قدامی–خلفی و داخلی–خارجی با صفحه نیرو Bertec طی حرکت تغییر جهت جانبی به راست ثبت شد. متغیرهای اوج نیرو، ایمپالس و گشتاور آزاد استخراج و پس از نرمال سازی با وزن بدن، با آزمون t مستقل تحلیل شدند. یافته ها: بین اکثر مولفه های GRF شامل اوج نیروهای عمودی، قدامی– خلفی و داخلی– خارجی و همچنین ایمپالس نیروها و نیروی عمودی (Fz)، تفاوت معنی داری میان دو گروه مشاهده نشد (۰/۰۵> P). در مقابل، مقدار حداقل گشتاور آزاد (minFM) تفاوت معنی داری نشان داد (۰/۰۳= P) به طوری که گروه آسیب دیده مقادیر منفی تری داشت که بیانگر افزایش پیچش و کاهش پایداری چرخشی اندام تحتانی در لحظه تماس با زمین است. استنتاج: یافته ها نشان داد ورزشکاران دارای آسیب همسترینگ، در کنترل گشتاور چرخشی پا اختلال دارند، حتی اگر سایر مولفه های نیروی عکس العمل زمین تفاوت قابل توجهی نداشته باشند. این امر می تواند نشان دهنده اتخاذ استراتژی های حرکتی محافظه کارانه و کاهش پایداری دینامیک باشد.

کلیدواژه ها:

ground reaction force ، hamstring injury ، biomechanics ، cutting manoeuvre ، نیروی عکس العمل زمین ، آسیب همسترینگ ، بیومکانیک ، حرکت برشی