اثر تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه ای بر تعادل در افراد مبتلا به سکته مغزی: یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز

سابقه و هدف: بی ثباتی پاسچرال از پیامدهای ناتوان کننده سکته مغزی است. tDCS به عنوان درمان کمکی برای توانبخشی مطرح شده است، با این حال، اثربخشی آن و تاثیر پارامترهای تحریک نامشخص است. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر tDCS  بر تعادل پس از سکته مغزی و شناسایی تعدیل کننده های آن، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: این مرور سیستماتیک و متاآنالیز، بر اساس دستورالعمل PRISMA انجام و در PROSPERO ثبت شد. پایگاه هایPubMed ، Scopus، Web of Science و Cochrane تا ۲۵ فوریه ۲۰۲۵ جستجو شدند. کارآزمایی های تصادفی شده و کنترل شده ای که tDCS فعال را با تحریک شم در بزرگسالان مبتلا به سکته مقایسه و پیامدهای تعادل را گزارش کرده بودند، وارد مطالعه شدند. متاآنالیز با اثرات تصادفی، تحلیل های زیرگروهی و متارگرسیون برای بررسی اثر و تعدیل کننده ها انجام شد. خطر سوگیری، سوگیری انتشار و قطعیت شواهد بر اساس چارچوب GRADE ارزیابی شدند. یافته ها: tDCS  در مقایسه با تحریک شم، تعادل را معناداری بهبود داد (۰/۴۷۶= g)، اگر چه ناهمگنی قابل توجهی میان مطالعات مشاهده شد (۷۹/۹درصد). زمان بندی tDCS نسبت به تمرین، اثر درمانی را معنی داری تعدیل نکرد (۰/۶۴۹= P). محل تحریک (۰/۰۰۳= P) و الکترود مرجع (۰/۰۰۷= P) اثر درمان را معناداری تعدیل کردند، در حالی که پیکربندی مونتاژ چنین اثری نداشت (۰/۰۵۹= P). متا رگرسیون نشان داد که سن، جنسیت، پارامترهای تحریک، مدت تمرین و کیفیت مطالعه، تعدیل کننده معنی داری برای اثر tDCS نبودند. استنتاج: tDCS با بهبود عملکرد تعادل در مقایسه با تحریک شم همراه است، قطعیت شواهد به دلیل خطر سوگیری و ناهمگونی، پایین ارزیابی شد. اگرچه محل تحریک و الکترود مرجع اثر درمان را تعدیل کردند، یافته ها، به ویژه در زیرگروه های محدود، باید با احتیاط تفسیر شوند. در مقابل، شواهدی مبنی بر تعدیل اثر درمان توسط زمان بندی tDCS یا پیکربندی مونتاژ مشاهده نشد. انجام مطالعات آینده با طراحی مناسب و پروتکل استاندارد برای روشن شدن نقش پارامترهای tDCS در بهبود تعادل پس از سکته مغزی ضروری است.

کلیدواژه ها:

transcranial direct current stimulation ، stroke ، brain stimulation ، postural control ، تحریک الکتریکی فراجمجمه ای ، سکته مغزی ، تحریک مغزی ، کنترل پاسچرال