مقایسه عوامل شخصیت در زوجین دارای رضایت زناشویی کم و زیاد در شهر اصفهان

مقدمه: رضایت زناشویی پایین، یکی از چالش های بنیادین سلامت خانواده به شمار می رود که غالبا از ناهمخوانی و تفاوت در عوامل شخصیتی زوجین سرچشمه می گیرد. پژوهش حاضر با هدف مقایسه عوامل شخصیت در زوجین دارای رضایت زناشویی کم و زیاد در شهر اصفهان انجام شد.  روش کار: روش پژوهش حاضر توصیفی- مقایسه ای می باشد. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمام زوجین ۲۵ تا ۶۰ سال شهر اصفهان در پاییز و زمستان سال ۱۴۰۲ بود. در این مطالعه، تعداد ۱۲۸ زوج (۲۵۶ تن)، به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه جمعیت شناختی، "پرسشنامه ۱۶ عاملی شخصیت"  (۱۶ Personality Factors Questionnaire)، "مقیاس رضایت زناشویی انریچ" (ENRICH Marital Satisfaction Scale) استفاده شد. روایی ابزارها با استفاده از روایی محتوا به روش کیفی و پایایی به روش همسانی درونی با محاسبه ضریب آلفا کرونباخ اندازه گیری شد. تحلیل داده های جمع آوری شده در نرم افزارهای اس پی اس اس نسخه ۲۳ انجام شد. یافته ها: نتایج تحلیل ممیزی نشان داد که تابع ممیزی توانست ۲۱۹ تن از ۲۵۶ تن شرکت کننده را به درستی طبقه بندی کند و بر این اساس، دقت کلی الگو در تفکیک زوجین بر اساس عوامل ۱۶گانه شخصیت برابر با ۵۵/۸۵ درصد به دست آمد. تحلیل ممیزی نشان داد زوجین با رضایت زناشویی زیاد بر اساس عوامل نرم خویی، انتزاعی بودن، ثبات هیجانی، سلطه گری، پایبندی به قانون و معاشرتی بودن، و زوجین با رضایت زناشویی کم بر اساس عوامل خودافشاگری، باز بودن نسبت به تغییر، ناایمنی، اختلال مدارا و تنیدگی از یکدیگر متمایز می شوند.  نتیجه گیری: ویژگی های شخصیت زوجین نقش تعیین کننده ای در کیفیت روابط زناشویی ایفا می کنند. بر این اساس، ارزیابی این عوامل شخصیتی می تواند به عنوان ابزاری کارآمد در برنامه های مشاوره پیش از ازدواج جهت سنجش توافق پذیری همسران و نیز طراحی مداخله های درمانی تخصصی برای زوجین ناراضی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

Marital satisfaction ، Couples ، Personality factors. ، رضایت زناشویی ، زوجین ، عوامل شخصیتی.