طراحی الگوی ترومای کودکی با خودپنداره با نقش میانجی انعطاف پذیری روانشناختی در زنان مبتلا به سوء مصرف مواد محرک

مقدمه: سوء مصرف مواد محرک، یکی از چالش های عمده سلامت جهانی محسوب می شود. پژوهش حاضر با هدف طراحی الگوی ترومای کودکی با خودپنداره با نقش میانجی انعطاف پذیری روانشناختی در زنان مبتلا به سوء مصرف مواد محرک انجام شد.  روش کار: طرح پژوهش توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری پژوهش، شامل زنان مبتلا به سوءمصرف مواد محرک دارای ترومای کودکی بودند که به مراکز ترک اعتیاد شهر تهران مراجعه داشتند. تعداد ۲۸۹ تن به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. جمع آوری داده ها  با پرسشنامه جمعیت شناختی، "پرسشنامه ترومای کودکی"      (Childhood Trauma Questionnaire)، "سیاهه خودپنداره" (Self-Concept Inventory) و"پرسشنامه انعطاف پذیری روانشناختی" (Psychological Flexibility Questionnaire) استفاده شد. روایی محتوای ابزارها به روش کیفی و پایایی به روش همسانی درونی با محاسبه ضریب آلفا کرونباخ اندازه گیری شد. تحلیل داده در نرم افزارهای آموس نسخه ۲۴ و  اس پی اس اس نسخه ۲۶  انجام شد. یافته ها:  الگوی پیشنهادی از برازش مطلوبی با داده ها برخوردار است (۳۳/۱= X۲/df، ۰۳/۰=RMSEA ، ۹۶/۰=CFI،  ۹۶/۰=GFI). ترومای کودکی با میانجیگیری انعطاف پذیری روانشناختی (۲۸/۰-=β  ، ۰۰۴/۰=P)، خودپنداره را پیش بینی می کنند. نتیجه گیری: تجارب آسیب زای دوران کودکی از طریق تاثیر بر میزان انعطاف پذیری روانشناختی می توانند خودپنداره این افراد را تحت تاثیر قرار دهند. بر این اساس، توصیه می شود مداخلات درمانی و برنامه های بازتوانی در حوزه اعتیاد، علاوه بر تمرکز بر ترک مصرف، بر ارتقای انعطاف پذیری روانشناختی و پردازش تجارب آسیب زای کودکی تاکید داشته باشند تا از این طریق به بهبود خودپنداره و ارتقای سلامت روان زنان مبتلا به سوء مصرف مواد محرک کمک شود.

کلیدواژه ها:

Psychological Flexibility ، Childhood Trauma ، Self-concept ، Women ، Stimulant Substance Abuse. ، انعطاف پذیری روانشناختی ، ترومای کودکی ، خودپنداره ، زنان ، سوء مصرف مواد محرک.